Na alle ellende van die week was het tijd om de draad weer op te pakken. De  honneurs voor het voeren  die week werd verzorgt door een goede vriend van mij (daarvoor uiteraard mijn dank). Het weekend erop kon ik eindelijk een nachtje op de voerstek vissen. De hoop op vis was natuurlijk gigantisch hoog en vol goede moed naar de waterkant gereden. Aankomend op de stek stond er een bekende auto, namelijk van een karperende conclega, genaamd Frank. En aangekomen bij de stek bleek dat hij het zelfde ideeën had als mij, ook hij was al geruime tijd aan het voeren en precies op de zelfde stekken als mij(hoe  is het mogelijk).

 

En toen stonden we daar met z’n  tweeën, hoe lossen we dit op? Na wat gebakkelei leek het ons het  beste om er over te gokken. We schreven allebei een nummer op papier en wie het eerste rade mocht blijven zitten, helaas verloor ik! Zin om een nieuwe stek te gaan bevoeren had ik niet en wist nu dat mijn najaar verloren was. Alleen had ik natuurlijk nog een nachtje te besteden, maar waar te gaan zitten?

 

Ineens schoot mij te binnen…de veen kolkjes! Natuurlijk, snel de auto in en gaan. Daar aangekomen koos ik voor de grootste kolk die een 2 hectare in beslag neemt met een diepte verloop tot 10 meter. De kantjes zijn het meest interessant omdat hier het talud direct begint. Het vissen is eigenlijk simpel 1 hengel op begin talud +/- 2 meter diep, de andere hengel op onderkant talud op 7 meter diepte.

 

Er werden wat boilies omheen gestrooid en het wachten kon beginnen. Om een uur of negen in de avond de eerste aanbeet, een snoerharde run gevolgd door een wapperend lijntje helaas mis. Een uur later zelfde hengel (bovenkant talud) zelfde soort aanbeet en jammer genoeg het zelfde resultaat. Schijnbaar een mosselbank of iets dergelijks dus hengel 40 meter naar rechts verplaatst. Om een uur of 6 in de ochtend krijg ik een trage aanbeet op de diepe hengel en naar een “fantastische’’ dril die zeker 1 hele minuut duurde ligt er een mooie lange schub ik mijn net. De weger geeft 20.3 kilo aan en bij 100 cm lengte is het een typische Hollandse bak. De vis word even gezakt en een telefoontje naar een vriend gepleegd die met een half uurtje present is. Naar de foto’s te hebben gemaakt sta ik nog steeds in ongewis, wat kan het toch raar lopen.

 

Mooie vis

 

Breed geschouderd en lang.

De week erop heb ik nog een avondje tijd, en eigenlijk heb ik wel zin om op het kanaal te vissen. Iets in mij zegt dat ik nog wat moet vangen daar. Een telefoontje naar Frank is zo gepleegd en ik leg hem de situatie uit. Tuurlijk jong , is het antwoord ga maar lekker een avondje stoeien daaro. Zo gezegd zo gedaan en een half uurtje later ben ik present, snel de hengels uitvaren en wachten maar. De hele avond geen stootje en op het moment dat ik mijn slapdoellah uit mijn broek heb hangen om te pissen loopt de hengel af.  Met mach 3 zeik ik het restandje  eruit en ren naar de hengel. Het moment dat ik de hengel pak gaat deze zo krom dat ik het zeker weet, de topvis. Heel langzaam zwemt de vis heen en weer van links naar recht. Een vijf minuten later begint de vis rondjes te draaien onder de hengeltop, en in een oogzwenk schuif ik het net onder een kogelronde vis, het is niet de gehoopte superschub maar een spiegel met een hoge rug (Frankrijk typje). Een chocolade kleur vis met een paar mooie schubben onderaan de buik. Even wegen en het gewicht valt stiekem toch tegen 17.5 kg ik had hem echt zwaarder geschat. Snel word Frank gebeld en de foto en felicitaties zijn van harte welkom.

 

Op en top Valkenswaard

Het is weekend en ik kan nog een kort nachtje vissen. In eerste instantie wil ik natuurlijk op de veen kolkjes vissen maar een telefoontje van een vriend uit mijn oude woonplaats doet mij anders besluiten. Hij vangt momenteel lekker op het kanaal. Het kanaal is een water waar ik nooit goed heb gevangen. Het schub/spiegel bestand is zeer klein en het krioelt van de graskarper. Deze nare vissen (sorry voor de gene die ze mooi vind) zijn een ware plaag en zomers is het niet te doen om hier te vissen door de vele grashappers die je vangt. Omdat de tempratuur gezakt is, eten de grashappers minder en maak je enigszins kans op een schub of spiegel.

 

Het moment van aankomst is het al donker en de hengels worden zorgvuldig voor een brug uitgelegd, een paar gebroken boilies erbij en klaar is kees. Een uur later de eerste aanbeet deze wordt verspeeld door lijnbreuk. Midden in de nacht mag ik mijn nest uit voor een grashapper. Ook bij mijn maatje Leon  is het graskarper feest! In de ochtend krijg ik een trage run. Het moment dat ik de hengel pak, buigt deze stevig door en voel ik de vis langzaam bonken. In het heldere water zie ik een lange brede vis beuken. Dit is een grote, en naar een paar korte uitspattingen kan ik  mijn net eronder schuiven. Snel roep ik Leon; Ik heb een 40’er ik heb een 40’er. Na wat gestommel komt Leon slaapdronken uit zijn nest en slaat zowat achterover van het stuk karpervlees op de mat. De karper is moegestreden en we besluiten de vis een kwatiertje te zakken om zo op krachten te komen. Nadat de vis weer enigszins op krachten is gekomen worden er snel wat foto’s gemaakt en kan deze oude krijger weer terug in zijn natte element. Het kan niet op deze weken, 2 Nederlandse 40’ers het lijkt wel  een droom.

 

Weer een superschub, wat nou Frankrijk!

 

Iedereen kromme hengels gewenst.

 

Reinbert

Reacties: