De rust keert terug aan de waterkant. Het water wordt kouder en watersporters in de vorm van plezierbootjes, jetski’s en snelheidsduivels is over.  De watervogels verzamelen zich in groepen en vormen een leger, klaar om elke voerstek duikend af te romen.  Het water is in de vroege ochtend gehuld in een mystieke waas van mist die de omgeving een totaal nieuw karakter geeft. Drillend op je boot staan en de kanten van de oever niet eens zien. Omgeven door mist is er niks anders dan de karper, die op volle kracht op de hengel beukt in de diepte onder mij, en ik zelf.

 

 

Ik zie hoe mijn adem de mist aanvult, terwijl ik tegen een karper sta te praten die mij niet kan horen. Kom op…..het is nu genoeg geweest. Geef het nou maar op. Ik voel hoe de vis langzaam naar boven komt. Zou ze me dan toch gehoord hebben? Het water is  in  winter zo helder dat ik tot op redelijke diepte zicht heb. Ik zie de vis al. Het schepnet over de rand hangend klaar om te scheppen. De karper heeft echter hele andere plannen en duikt bij het zien van het schepnet als een raket weer naar beneden. De slip tikt en blijft tikken…..terug bij af.

 

Het spel van lijn winnen en geven maakt voor mijn het karperen tot een ultieme sensatie. De adrenaline door je lichaam voelen gaan. Kou speelt even geen rol, niks speelt op dat moment een rol. Alleen de karper aan de andere kant de lijn. Vroeger keek ik the A-team en zei Hannibal elke aflevering “i love it when a plan comes together”.  Nooit gedacht dat die woorden later in mijn hoofd zouden op  komen tijdens het karperen. Maar dat doen ze. Het bedenken van een strategie en aanvoeren van een stek vergt veel tijd energie en gezond verstand. En als dan blijkt, dat al die energie niet voor niks is geweest en werkt, zijn die woorden op zijn plaats.

Reacties: