Kaboem en dat waren weer 2 weken vakantie! Het lijkt wel of elk jaar de vakanties sneller voorbij zijn  dan je lief is. Marieke en ik zijn 2 weken in Frankrijk geweest en ook al heb ik plechtig beloofd geen hengels mee te nemen, is me dat toch niet gelukt! Ik moest namelijk de auto inpakken en tja kon ik nou net 2 hengels met benodigdheden wegmoffelen haha.

Heel braaf is de eerste week niet gevist, maar toen, de 2e week moest het toch gaan gebeuren. Ik mocht 2 ochtendjes van de baas vissen waarvan ze er 1 mee zou gaan.
Het plaatselijke putje in de buurt moest het gaan ontgelden en er  werden  zorgvuldig 2 hengels gedropt, klein beetje bijgevoerd en wachten maar.
We hadden afgesproken om  tot 13:00 te vissen. Om 12:30 toen ik de moed al had opgegeven toch de bevrijdende run. Mevrouw pakte de hengel en een goede 5 minuten later lag er een  mooie steur van 18 kg op de mat. Zo trots als een pauw op de foto met haar langste vis ooit, en ik natuurlijk ook trots!

De volgende ochtend  was ik weer precent. Nadat de hengels er weer inlagen was het tijd voor een bakkie pleur. Het duurde weer  akelig lang voordat er een run kwam. Maar uiteindelijk toch de verlossende piepen  en  naar een korte dril mocht ik een mooie schub van 17,5 kg landen en kon ik met een goed gevoel terug naar de camping.  Voor zover het vakantie gebeuren, terug naar ons kleine,koude  maar vooral natte kikkerlandje.

De dag van terug komst gelijk naar het kanaal gereden voor een voer beurtje. Ik parkeer de auto op de vaste plek en loop naar het stekkie. Daar zie ik de ravage van het vele regenen. De kant vanwaar ik de stekken bevis is half  ingestort en het water is 1 grote donkere  massa. Mmmm welkom thuis.
Toch besluit ik om te voeren en ook te blijven voeren. Deze campagne gaat 6 weken in beslag nemen. Na de 3e week voeren zal er voor het eerst gevist worden. In de tussentijd worden de plaatselijke peppie putten  belaagd.

Naar het voeren kom ik thuis en zie Marieke met een brede glimlach op haar mond. Ik moet je wat vertellen zegt ze, je wordt papa. Ik ben in extase.

Halverwege de 2e week op een miezerige avond sta ik routine gewijs  mijn balletjes het water in te werpen als ik voor de eerste keer een karper zie draaien op de stek. Naar wat tuur werk zie ik meerdere karpers op de stek zwemmen. Naar een half uur zwemmen er een paar karpers tot kort onder de kant en kan ik een inschatting  maken over de grote van de vissen.
De grote valt tegen, ik gok de zwaarste rond de 10 a 11 kg zit en de rest  er ver onder.
Toch vind ik dit geen slecht teken er zit vis, en de groten volgen vanzelf wel (hoop ik).

Nu zie ik bijna elke avond vis draaien op de stek. Ik kan me met moeite in bedwang houden om niet te vissen. In plaats van te vissen  besluit ik om de hoeveelheid voer op te schroeven. Nog een weekje en dan kan de eerste sessie van start gaan!

Donderdagavond rinkelt de telefoon, het is Arjan. Hij vraagt of ik aankomend weekend mee naar Frankrijk wil, gewoon van vrijdag tot maandag. Hij had met een andere vismaat geboekt op een watertje, maar zijn maatje is ziek, dus heeft hij vervanging nodig.
Tuurlijk wil ik met je mee, ook al is het een betaalwatertje! Een vriend word gebeld of hij een paar dagen voor me wil voeren, dit is geen probleem.

Vrijdagochtend arriveren we op de plaats van bestemming, ik zie dat het echt om een piepklein watertje gaat max 2 a 3 hectare. Tegenover ons zit ook iemand maar voor de rest is het leeg.
We besluiten 2 hengels links 2 hengels rechts en 2 hengels op het wijd te vissen.
De linker hengel licht er nog geen half uur in of vertrekt, de 1e vis is gelijk 16 kg, binnen een uur volgen er nog 2 van het zelfde gewicht.

Als het zondagochtend is staat de teller op 18 vissen waarvan er 10 boven de 15 kg zijn. Vandaag komt mijn vismaatje Jan langs met zijn vrouw, ze gaan een weekje met vakantie naar het zonnige zuiden. En aangezien ze praktisch langs ons heen komen zouden ze even een tussenstop maken.
Het is inmiddels al avond en nog steeds geen Jan en Hanneke. Ik besluit mijn telefoon aan te zetten om Jan even te bellen waar hij blijft.
Het moment dat de telefoon aan gaat blijven de sms’jes  maar binnenstromen in totaal 64. Ik weet dat er nu echt iets mis is!
Gelijk bel ik het eerste nummer het is Marieke, ze verteld dat er  vreselijk ongeluk is gebeurd en dat Jan en Hanneke niet meer in leven zijn.
Ik barst in tranen uit ik kan wel kotsen zo misselijk voel ik me. Naar een paar uur besluit ik om 1 van de kinderen te bellen wat er nu gebeurd is (zal jullie  de details besparen). Waar het op neer komt is dat een vrachtwagen een klapband heeft gehad, door de vangrail heen is gegaan en net op dat moment reden hun daar met de auto. Ze hebben het nooit zien aankomen en dat is denk ik  maar goed ook.
Ik weet op dat moment niet meer waar ik het moet zoeken, het vissen kan me gestolen worden, ook al weet Arjan er nog 9 bij te vangen. ikzelf kan het niet meer opbrengen om nog te vissen. Ik ben blij als het de volgende morgen is en we naar huis kunnen.
De terug weg word er geen woord gezegd, ik ben totaal leeg en lam geslagen.

Geniet van het leven mensen, het is voorbij voordat je het weet!

Reinbert

Reacties: