Het is Augustus 2009 en heet. De hitte is overdag in de zon niet te houden. Na twee dagen aan de waterkant gaat de hoofdpijn niet meer weg en is de zonnesteek, een feit. Met barstende koppijn ruim ik mijn spullen op, laad de boot in en vaar naar huis. Overdag niks gevangen maar de nachten leverde 15 karpers op. Maar niet de karper waarvoor ik kwam. De aankomende week blijf ik door voeren en blijf verder van de stek af om de vissen geen hengeldruk te geven. Over het algemeen voer ik 5 dagen van de week en vis er twee. Als ik richting de stek vaar zie ik  de v’s voor de boot uit, door het water klieven. Ze verwelkomen de man met het voer hahahahaha. Wauw…….. de spanning geeft me een heerlijk gevoel in mijn maag, wetende dat de volgende sessie ook weer vis op gaat leveren.   Met een glimlach, die ik maar nauwelijks kan onderdrukken begin ik te voeren.  Ik neem wat afstand met de boot en observeer de stek. Na nog geen 10 minuten zie ik de eerste karpers letterlijk boven de stek duiken en draaien. Yes…. Tevreden keer ik de boot om en vaar naar huis.

 

 

 

 

De weersvoorspellingen geven slecht weer door voor het weekend. Zware onweersbuien regen en windstoten, zuid-westen wind. Dit weekend in ieder geval geen kans op een zonnesteek.  Mijn vrouw vraagt zich terecht af of vissen met dergelijke voorspellingen wel een goed idee is. Ach zeg  ik: de vis wacht wel tot de onweer door getrokken is hoor, maak je maar niet druk. Terwijl ik dondersgoed weet dat de vis niet wacht. Maar het klinkt in ieder geval geruststellend voor het thuis front.

Weekend…….Eindelijk is het zaterdag avond de laatste klant is net weg en ik haast me om mijn materiaal bij elkaar te zoeken en de boot vol te laden. Ik start de motor laat hem even draaien terwijl ik een sigaret op steek en kijk over het water. De hemel is aan een kant licht en mooi rood van de ondergaande zon. De andere kant ziet er echter aardig dreigend en donker uit. Het is doodstil afgezien van mijn zacht lopende motor. Zelfs de vogels houden hun snavel. Ook de natuur weet dat de hemel straks los barst.

 

 

 

Terwijl ik weg vaar kijk ik nog een keer naar al mijn materiaal………..ja hoor. Het zal weer eens niet. Voer vergeten de emmers staan nog in de auto. Een zelfspot omvattend woord ontsnapt aan mijn lippen terwijl ik de boot keer en terug vaar. Wie wel eens van murphy’s law heeft gehoord, zal het dan ook niet verbazen dat de regen los barst op het moment dat ik met de emmers in de boot stap en weg vaar. Gelukkig had ik uit voorzorg mijn regenpak al aangetrokken.  De eenden die ik onderweg passeer kijken me verzopen aan. Ze zullen wel denken, wat een gek hahahahaha.

Op de stek aan gekomen bouw ik zo snel mogelijk mijn kamp op. Spullen droog zetten in de tent en hengels uitvaren. Geen enkel teken van leven kan ik bespeuren tussen de rimpels van de regendruppels en het, door de wind, ruiger wordende water.  Het is inmiddels al aardig donker en ik besluit, na een kopje thee, mijn slaapzak in te duiken.

 

 

 

Het is echter niet een gillende delkim die me wreed uit mijn diepe coma beukt, maar de bliksem. De klap nog na rommelend, wacht ik op de volgende flits en tel de tijd die zit tussen de volgende inslag. Na 5 flitsen, weet ik het zeker, de bliksem komt razend snel mijn kant op. Ik trek mijn regenpak aan en besluit te gaan kijken. De regen in mijn gezicht striemend zie ik over het meer de bliksem aankomen. Wauw wat een prachtig gezicht. Natuurkracht in haar volle glorie. De golven beuken op de kant en maken van het normaal zo rustige meer een ruige binnen zee. Veel tijd om van het schouwspel te genieten heb ik niet. De top van mijn linker hengel buigt zacht naar beneden en veert terug, om vervolgens dieper door te buigen…….ja daar gaat tie. De delkim schreeuwt het uit. Ik wacht een paar seconden en pak de hengel uit de steun en spring in de boot. Trek de motor aan, terwijl ik spanning houd op de lijn. Klote shoke werkt weer niet mee natuurlijk. Een nieuwe bliksem schicht verlicht het water, bijna direct gevolgd door een inslag. De bliksem zit recht boven me.

 

 

 

Ik kijk naar de hengel in mijn hand terwijl ik het meer op vaar. Wat kan zo’n sticker met bliksemschicht en een kruis er door op je hengel dan een indruk maken. Maar ik moet de vis gaan halen……..nu opgeven is echt geen optie. Daar sta ik dan midden op het meer een vis te drillen. Mijn hengel top blijft naar beneden beuken, de vis heeft veel zuurstof door de weersverandering en is niet van plan snel op te geven. De bliksem blijft maar door gaan en ik hoop echt dat mijn hengel geen voorkeursbehandeling krijgt. Rustig dril ik de vis af. Ik zie een rug boven komen in het licht van mijn hoofdlampje. En dat is geen kleine rug……….het zal toch niet…….ze is het, schiet er door mijn hoofd heen. Veel tijd om daar bij stil te staan heb ik niet, want ze duikt direct weer met een onophoudelijke run terug de diepte in. Mijn hengel  top onder het water trekkend. Ik geef mee en draai bij en trek haar in het rust moment weer terug omhoog. Na 20 minuten drillen is ze moe en glijd ze rustig het net in. Ik til het net uit het water en leg haar op de onthakings mat en kijk snel in het net.  Nu weet ik het zeker. Het is mijn target vis. Met een gevoel van triomf vaar ik, de bliksem en regen totaal vergeten, terug naar de kant. Ze is prachtig….. De diep donkere toon van haar schubben, de krachtige dikke vinnen en de brede gespierde rug. Mission accomplished…….Ik zak de vis, vaar mijn lijn uit en duik weer mijn slaapzak in.

 

 

 

De rest van de nacht vang ik nog 3 mooie vissen. Om een uur of 5 stopt het met regenen en kom de zon op. Het water is weer rustig en het enige wat nog herinnert aan de ruige nacht is het monument wat in mijn bewaarzak tot rust gekomen is.  Tijd voor een foto en haar zo snel mogelijk weer vrij geven aan het meer.  Na de foto loop ik met mijn onthakings mat naar het water en laat haar op ademen komen. Rustig laat ze het water door haar kieuwen gaan en glijd van de onthakings mat. Ze slaat nog een keer met haar staart en verdwijnt richting de diepte van het meer. Enigszins ontroerd kijk ik haar na. En hopelijk tot wederzien.

 

Reacties: