Het was nog vroeg, die maandag morgen dat ik mijn vrouw vaarwel kuste. Ik vertrek voor een week, weg van mijn verplichtingen en alle bezigheden die zich meestal meester van mijn maken. Nog eenmaal opende ik mijn mail box om te kijken of ik alles beantwoord had en niks vergeten was. Het is vervelend als je wacht op antwoord en die niet krijgt, alle inlog codes heb ik toevertrouwd aan mijn goede vriend Mourad die de boel draait als ik weg ben. Met een zachte druk aan de deur vertrek ik, mijn kinderen slapen nog en die wil ik niet wekken. Als ik de oprit af rij gooi ik ook het juk af wat ik altijd bij me draag, een week niet werken.. Heerlijk! De kuip en de mixer heb ik ingeruild voor mijn vis spullen. Waar normaal mijn reien liggen heb ik nu een foedraal gelegd, bewapend met werpkanonnen. Munitie, een leader van 1.20 meter en een vlijmscherpe super Strong maat 6. Onderweg naar het water laat ik rustig het voorbijgaande passeren. Druk zijn is mij niet onbekend en eigenlijk functioneer ik ook het beste onder druk, het houd mij scherp en alert. Iets wat je nodig hebt in mijn branche. Dat het een hectisch jaar was mag duidelijk zijn, meerderen projecten tegelijk nam ik aan zodat een werkweek van 70 uur voor mij eerder normaal is, dan dat ik maar 40 uur zou werken. En ik constateer dat ik eigenlijk al jaren zo werk, en hier eigenlijk helemaal niet meer tevreden mee ben.

 

 

 

Ook ik maar zeker mijn vrouw en kinderen willen mij meer thuis hebben. Dat gebeurt ook en op het moment van schrijven zijn de werkweken ook drastisch ingekort. Hoewel ingekort, ik heb mijn werkterrein verlegd en werk nu meer thuis. Heerlijk, geen koffie die je aangeboden wordt waarvan je de herkomst niet weet. Ik ben zeer kritisch als het op koffie aankomt, oploskoffie en poedermelk zijn een doodsteek voor mij. Een regelrechte afkeuring surrogaat voor iets wat perfect moet zijn. Uit beleefdheid gooi ik het in de planten als er niet gekeken wordt en bedank hartelijk voor een tweede bakje surrogaat.

 

Thuis werken, heerlijk. Het kwam zo: Graag wilde ik meer doen in de karpervisserij en had het idee opgevat om een aasbedrijf te beginnen. Zo kwam ik in contact met Chris Gabrielle, met zijn kennis en achtergrond in de voedingsindustrie is dit de beste partij om mee te praten. Alle bezoeken aan Chris in het voorjaar maakte mijn werkweken bizar lang, omdat ik telkens na mijn werk naar Chris ging werden dit bezoekjes die tot in de nacht duurde. Werkelijk slopend als je weer om vijf uur opstaat om weer te gaan werken. Van het een kwam ook het ander, net als ik wilde Chris meer tijd voor zijn gezin. Zo kwam er te sprake dat hij zijn zaak Watersense wel aan mij wilde overdragen. Op die manier had hij meer tijd en ik een zaak die niet hoefde te beginnen van nul af aan. Dit wilde ik, prachtige producten verkopen die zich telkens bewijzen.

 

 

 

Voor ik alles hiervoor klaar had en up en running, werd het al snel juni en was ik een beetje opgebrand. “Doorzetten schat!” was mijn vrouw haar advies. “Nog even en je mag weer een weekje.” Dat had ik nodig ook, bijslapen op zondag moet niet nodig wezen. Bizar eigenlijk, dat een mens zich laat leiden door zijn werk. Onderweg kwam ik tot de conclusie dat mijn besluiten goed zijn geweest voor mij en mijn gezin, papa komt gewoon thuis om vijf uur. Niet langer meer de man die zondags het vlees snijdt en daarna gaat slapen. Ironisch eigenlijk, de één doet zijn zaak van de hand om meer tijd te hebben voor zijn gezin en een ander neemt het over voor de zelfde reden. Voor mij is aas niet onbekend daarom nam ik mijn besluit om hier in wat te gaan doen, maar een webshop was toch totaal nieuw voor mij. Gelukkig blijkt het reuze mee te vallen allemaal en kun je dit werk heel goed combineren naast mijn gewone baan. Nu moet ik toegeven dat ik totaal niet thuis ben met de pc en wil ik Mourad graag bedanken voor zijn tomeloze inzet. Een mooie webshop is het resultaat die perfect blijkt te werken, bedankt vriend. Nieuwsgierig? Hier het adres www.watersense.nl

 

Nog 17 kilometer, geeft de Tom Tom aan. Bijna ben ik er, een zesdaagse sessie. Helemaal alleen, zo heb ik het graag. Niet dat ik een einzelgänger ben maar ik houdt van de rust en mijn ding te doen daar. Deze week is ook bedoeld om dingen te testen, zo heb ik samen met Chris Gabrielle een nieuwe bol ontwikkeld die getest moet worden. En heb ik van Rigsolutions ook de nodige testproducten mee gekregen die ook de aandacht nodig hebben. Zomaar iets op de markt brengen is zinloos, wat te denken van alle negativiteit at dit kan veroorzaken, mensen nog aan toe dat wil niemand. Een product moet goed wezen je moet er blind op kunnen gaan maar het ook goed kunnen uitleggen aan klanten, zonder een gedegen testsessie gaat dit niet. Nog 4 kilometer te gaan, het gezellige Limburg omarmt me voor een week. Elk jaar probeer ik hier een week te vissen het water schijnt lastig te wezen beamen kan ik het niet. De jaren dat ik er voor viste waren telkens heel goed geweest voor mij. Ik word er altijd een beetje rusteloos van als het water in zicht komt, vanaf de snelweg is het een heel klein stukje te zien. Eenmaal de afslag genomen te hebben is het opletten, voor je het weet heb je het Bospad gemist. Het is de enige toegang tot het water, het vereniging bord is al jaren verwaarloosd.

 

Ik ken de omgeving gelukkig goed en voor ik het weet danst de Fiat over het pad richting de stek die ik deze week wil gaan bevissen. De weken voor je een trip plant zijn heel belangrijk, met Google Earth en een site waar mee je het weer in de gaten kan houden, bepaal je een stek. Tenminste zo doe ik het meestal, want vangen daar kom je voor dus een beetje informatie vooraf helpt je daar heel goed mee. Zo vergroot je de kans op succes behoorlijk. Eenmaal op de stek aangekomen schrik ik, wel 6 tenten verspreid over het water. Zo heel prettig vind ik dit zelf niet, je vraag jezelf dan af wat is er gevoerd. Hoe lang en vooral de hoeveelheden, je kunt het aardig verpesten als iedereen voert en ook veel voert, de vis wordt lui en raakt verzadigd. De kans op vangen wordt aardig klein wanneer iedereen zo een water begint te bevissen. Ik besluit om eerst maar eens de boel op te zetten om dan mijzelf van een verse bak koffie te voorzien. Op deze manier kan ik in alle rust het water overzien, en zo een plan van aanpak te bedenken. Nadat ik de koffie op heb besluit ik eerst maar om een rondje te doen aan het water, zo kom je achter de laatste nieuwtjes en belangrijker nog, het geeft je een goed beeld hoe er gevist wordt. Iets wat je absoluut in je voordeel kan gebruiken, wil je succes boeken in de aankomende dagen, is het belangrijk dat je vooral geen schapen gedrag gaat vertonen. Kernwoorden die ik zo na mijn rondje op het papier zet is: Voerboot, pva, grunge, weinig voer. Op deze wijze wordt er veel gevist op dit moment, reden voor deze manier is dat er in het voorjaar zulke goede resultaten zijn geboekt.

 

 

 

Hierop besluit ik om met de aanvang van mijn sessie ook zo te starten. Als de hengels dan eenmaal in liggen te gaan eten en dan te slapen, zodat ik tegen het vallen van de avond fris ben en uitgerust om dan mijn plan van aanpak te gaan voorbereiden. Iedereen kopieert elkaar hier en doet elkaar na.  Zelfde systeem, zelfde manier van vissen en voeren. Ook zijn de resultaten niet om over naar huis te schrijven, dus kies ik voor een andere benadering en aanpak. Als aanpak kies ik ervoor om terug te vallen naar veel voeren en alle hengels op gooi afstand te vissen. De reden hiervoor is vrij simpel. Ook al beschik je over de gemakken van een voerboot, hoeft het nog niet gebruikt te worden. Want ook op voerboten en zeker de mate waarin ze op dit water gebruikt worden, kan je de vis negatief conditioneren. De grootste boosdoener is de dieptemeter, door het echogeluid van je diepte meter ga je telkens als je deze gebruikt de vis kenbaar maken op het gevaar wat er aan komt. Niet dat een voerboot je niet meer vis op de kant kan brengen, maar het kan je ook vis kosten als het massaal gebruikt wordt. Gooien dus veel makkelijker en effectiever als de vis eenmaal gretig op je voer zit. Afijn, het werd al laat aan het water en rustiger. De lampen doofden bij de bivvy’s rond het water en de slaapzak werd opgezocht. Door zelf geen licht te gebruiken passen je ogen zich goed aan en zodoende maak je optimaal gebruik van het maanlicht. Zo, nu zal iedereen wel slapen en ik zie geen verdere activiteiten meer aan het water. Eindelijk kan die grote zak met bollen voor de dag komen. Bewapend met mijn voerpijp sla ik 20 kilo bollen in het water. Een hoop werk en bovenal je spieren gaan verzuren maar ik zet door en na een uur heb ik de zak totaal leeg. Ook ik ga nu slapen en zet mijn wekker op 5.30 om er weer snel bij te zijn. Ik wil wel langer slapen, maar ik wil weten wat een ander doet. Gewoonte getrouw bak ik een omelet met spek en zet ik koffie, dit zijn van die vaste rituelen voor mij aan het water.

 

 

 

Met het opkomen van de zon raken de andere vissers ook wakker, na een uurtje lijkt het wel de ring Amsterdam. Als kuddedieren reageren hier de vissers op elkaar, inhalen verversen en hop we varen weer uit. Hoofd schuddend bekijk ik het van af mijn stek. Het verbaasd mij telkens weer als ik zie hoe makkelijk en ondoordacht er gevist wordt. Zelf zie ik ook geen teken van leven en besluit om dan ook niet op het voetbal veld met voer te gaan vissen. Ik maak er een luie dag van en breng met wat karperliteratuur de dag op de stretcher door. Na een heerlijke luie dag maak ik weer een rondje en hoor de klaagzangen van mijn medevissers aan. Er zijn er op dat moment maar twee jongens die beiden een vis hebben gevangen. Ik feliciteer ze met hun vangst en kijk uitvoerig bij hun op de mat, helaas zie ik niet wat ik graag zien wil, namelijk karperpoep. Waarschijnlijk is het ook nog te vroeg, ik laat me daardoor niet ontmoedigen. Vertrouwen heb ik in mijn aanpak. Daarom zal ik het deze aankomende nacht weer doen maar dan minder. Mijn idee is om de vis niet te over voeren, nu weet ik dat hier een paar hele leuke vissen zwemmen die geen moeite hebben met een kilo bollen. Maar je moet het zeker niet overdrijven, je wilt ze toch uiteindelijk ook vangen. Op de tweede morgen aan het water zie ik zo weer het hele circus opnieuw aan mij voor bij gaan. In mijn gedachte denk ik terug aan vorig jaar, wat was het anders toen. Veel vissen vielen toen wel voor kleine beetjes voer, duidelijk mag wezen dat deze tactiek nu niet werkt en ben ik blij met de gekozen tactiek. Later die dag is er een visser met argwaan en komt polshoogte nemen bij mij op de stek. “Het is niet veel hé”  wordt er geroepen als de jongen aan komt lopen. Mijn antwoord: “Nee inderdaad het is rustig.” “Vis jij niet?” vraagt hij mij. “Nog niet, ik wacht tot morgen. Dan ga ik vissen.” antwoord ik. We praten wat over het water en zijn bewoners, ik merk op hoe enthousiast de jongen is en hij vertelt honderd uit over het water. Hij vindt het wel een beetje raar dat ik nog niet aan het vissen ben. Hem vertellen waarom doe ik niet, dat vind ik zonde. Het volle benutten van mijn aanpak zou hier door schade oplopen en niet werken als een ander hier ook mee begint. Ik heb ten slotte nog vier dagen te gaan na deze dag, genoeg naar mijn idee om een paar vissen te vangen. Ik gebruik de dag verder om mijn hengels gereed te maken, onderlijnen knopen en observeren. Die avond heb ik drie vissen gezien die uit het water sprongen dit maakt mij gretig en blij. Het is moeilijk om nu niet te vissen maar ik weet me te beheersen en doe het niet. Ik besluit te gaan slapen, voor ik het weet ben ik in diepe rust en heb ik de wekker echt nodig die morgen om wakker te worden. Na mijn ochtend rituelen maak ik weer mijn rondje er zijn nu drie vissen gevangen. Eén vis daarvan wordt deze morgen uit zijn bewaarzak gehaald voor een foto. Een fraaie spiegel van 19 kilo gaat op de plaat, helaas is deze vis al gevangen. Graag had ik haar gehad voor, even een klein moment zij en ik. De bewaarzak was voor mij het vertrouwen en het startschot. Karperpoep in mijn kleur, dit is goed! Het wordt tijd om mijn hengels richting de horizon te werpen.

 

 

 

Ik vis hier met drie hengels, de bodem ken weinig verloop dus ik vindt het niet echt nodig om vaste stekken te bevissen. Wel gebruik ik om niet mijn hair in de war te gooien drie bollen op een pva string die ik aan elkaar knoop tussen haakboilie en onderkant haak. Door dit te doen heb je meer gewicht aan de onderkant wat het hele zaakje ten goede komt met werpen, je gooit namelijk je onderlijn minder snel in de war. Het begint nu al warmer te worden, het zou weleens heet kunnen worden vandaag. Iets waar ik zelf geen lief hebber van ben. Karpers daarentegen wel, als dat maar geen roet in het eten zal gooien. Later die morgen krijg ik mijn eerste aanbeet, deze verspeel ik meteen.  Heel even was er contact, maar niet genoeg deze te verzilveren. Eigenlijk had ik het kunnen weten, omdat er heel gespreid gevoerd is zwemt de vis van de ene naar de andere bol, dit gaat vrij vlot en is mijn idee dat je onderlijn niet te lang moet wezen. Ik kort ze dan ook in van 24 cm naar 15 en werp opnieuw in. Lang duurde het dan ook niet voor ik mijn eerste vis van die dag mocht aanschouwen op mijn mat. Het resultaat van het inkorten van mijn onderlijn is een warrige schub van 14 kilo.

 

 

 

Tijdens de dril had ik het idee dat het hek wel eens van de dam kon wezen. Meerderen boeggolven heb ik gezien, de stek ligt vol met vis is mijn idee. Nadat ik mijn hengel weer heb uitgegooid neem ik plaats op mijn stoel waarvan ik meteen weer kan opstaan, de derde aanbeet voor die dag is een feit. Wat een zalig gevoel, als het lekker loopt en je plan werkt. Bij het onthaken bevuilt ook deze vis de mat ernstig, veel boilieresten liggen op de mat. Duidelijk is dat de vis goed op de bollen zit, net of dat ze het nodig hadden. Alle grote vissen hier zijn boilieverslaafden, ik acht de kans dan ook groot om aanspraak te maken op deze vissen. Je kunt het nooit van te voren weten, natuurlijk er zijn nu eenmaal te veel variabelen in het vissen. Misschien hebben ze al te veel gegeten of slaat het weer drastisch om, enz. Op mijn telefoon zie ik dat het weer geen roet zal gooien in het vis plezier, met een verwachting van ZZW en een kracht van 4 moet het goed komen de rest van de dagen die ik hier zal wezen. Tijdens het avondeten is er wel een vis die roet in het eten gooit, net als ik een mooie biefstuk de pan in gooi, loopt er een hengel af. Resultaat, een schub van een mooi gewicht en een zwart geblakerde biefstuk in de pan. Adreline nam de overhand en mijn rook signaal had de vissers nieuwsgierig gemaakt, wat er was gebeurt?Al snel stonden er twee bij mij op de stek. Zij bombardeerden mij als  een indiaan met mijn rook signaal. Na wat foto’ s genomen te hebben, bood ik hun mijn avondmaal aan.

 

 

 

Erg genitreerd waren ze niet in mijn zwart geblakerde biefstuk, ongelijk kan ik ze niet geven. Nadat de vis zijn vrijheid is terug gegeven, besluit ik om bij te voeren. Dit moet makkelijk kunnen, aangezien het nu zo lekker loopt. Ik doe het niet, het is nog licht en de ogen zijn nu op mij gericht. Ik hou me in en wacht tot het donker wordt om dan te gaan voeren. De aankomende nacht verwacht ik er veel van, ik besluit om wakker te blijven. Het is al laat geworden, iedereen slaapt al. Zelfs de ongekuiste sms berichten naar mijn vrouw worden niet meer beantwoord, waarschijnlijk slaapt zij ook. Dan weerklinkt er een piep en nog één. Ik schrik wakker van mijn wekker op mijn telefoon. Wat gedesillusioneerd kijk ik om mij heen, de hengels liggen precies hoe ik ze daar ook gelegd had de avond daar voor. Vermoeidheid had het gewonnen en nam me mee naar van alles wat met karper te maken heeft. Klaas Vaak had duidelijk met zand gestrooid en ik wou nog wel wakker blijven. De nacht had geen vissen gebracht, voor niemand. Ik was nog wel zo hoopvol geweest die avond. Maar nee niks, had ik dan toch verkeerd besloten met voeren? Was het te gek veel om weg te krijgen voor de vissen? Ik berg het voer op in mijn Fiat, vandaag niet! Ik wil vangen, niet verzadigen. Het duurt tot het middag uur voor ik mijn eerste vis vang voor die dag. Fijn, eindelijk weer een kromme hengel.  Maar nu loopt mijn tweede hengel ook af. De stek kent gelukkig geen obstakels en ik laat de vis ook gaan, om zodoende de eerste uit te drillen. De eerste vis zit in het net, een exemplaar wat ik toch zeker op de foto wil hebben . De vis gaat snel terug in het water, in mijn weegzak die drijvers heeft kan dit prima. Als ik op het touwtje ga staan van mijn weegzak pak ik mijn tweede hengel op. Nadat ik veel losse lijn opspoel, komt er contact met de vis. Hij zit er nog aan, ook deze vis kan geschept worden. Aan fotograven wederom geen gebrek, weer staan de vissers van die dag er voor bij me aan de tent. Aardige jongens, die Limburgers. We maken gezamenlijk wat foto’s van de vis en zetten hem terug.

 

 

 

Ondertussen zitten we fijn te praten met elkaar, we zien dat er nog twee vissers besloten hebben koffie te drinken en met zijn allen praten we over vissen, vrouwen en de put. Dat ik het anders doe op het moment waren ze al achter, maar dat ik er al 50 kilo doorheen had.. Man, je had hun gezichten moeten zien. Vonden ze toch heel veel, “Dat gebruik ik nog niet in twee jaar” zei de één. De ander had nog nooit gezien dat je bollen ook in 20 kilo zakken kopen kan. Maar goed, de aanpak werkt wel deze week daar, zijn we het over eens. De heren die bij mij op de koffie waren hadden dit niet mogelijk geacht. Alles moest klein en minder was beter. Duidelijk kwam toch naar voren dat ze  vastgeroest waren in gewoonten. Jammer voor hen, want als je niet nadenk en de meute volgt, zal dat negatieve resultaten opleveren. Laten we het daarover eens wezen, veranderen in techniek of voerpatroon kan je zeker wel helpen om vis te vangen. Sterker nog, vaak komen er vissen uit die al lang niet gevangen zijn. Ik heb niet alle vangsten genoemd in dit artikel anders wordt het een opsomming. De laatste twee dagen waren een gekkenhuis, in totaal ving ik in 4 dagen dat ik viste daar 41 vissen en verspeelde er 3. En de spiegel, wie weet volgend jaar, of misschien dat ik het probeer in het najaar. Eén ding staat vast voor ons beiden, we flirten alleen. Een aanraking heeft er nog nooit ingezeten voor mij helaas.

 

Met vriendelijke groeten Remon van Dusschoten

Reacties: