Zoals elk jaar, gingen wij  in mei weer op visvakantie. Met wij bedoel ik mijn vriendin en ik. Na al lange tijd naar deze trip uitgekeken te hebben, konden we dan eindelijk vertrekken. Onze keuze was gevallen op een betaalwater in Noord Frankrijk. Deze reis zou met rustpauze 7 uur duren, dus we vertrokken in de nacht, om files te ontwijken. De laatste week voor vertrek lieten we onze auto door de garage nakijken, ons kon niets gebeuren, dachten wij. Na een goed verlopen reis sloeg 2 km voor de plaats van bestemming het noodlot toe. De distributieriem van de auto brak en hierdoor liep de hele motor in de soep. Gelukkig vonden we een Frans echtpaar wat bereid was ons de laatste 2 km te slepen, waarna we door de eigenaar van het water naar onze stek werden gesleept. Het vissen kon beginnen!

 

 

De hengels werden opgetuigd en uitgevaren, waarna wij contact op namen met de ANWB. Zelf waren wij geen lid van de ANWB, maar mijn vader wel, de auto stond ook op zijn naam. In Nederland hadden wij navraag gedaan of wij gedekt zouden worden als er iets zou gebeuren. Dit was volgens de ANWB geen probleem, ondanks we zelf geen lidmaatschap hadden lopen. Er werd zelf gezegd dat het stom zou zijn, als wij lid zouden worden. Hier gingen wij dus vanuit. Na wat telefoontjes gepleegd te hebben werd mijn auto van het terrein afgesleept.

 

 

 

 

Na een paar uur vissen vingen we een spiegel van 24 pond. Hierna was het een tijdje rustig en kropen we onze slaapzakken in. ’s Ochtends werden we gewekt door de telefoon. Onze auto werd total loss verklaard en we zouden vervangend vervoer krijgen.

 

Tot zover alles goed, totdat we het huurcontract in orde moesten maken. De ANWB kwam er na een aantal vragen te hebben gesteld achter dat niet mijn vader, maar ik de huurauto nodig had. Tegenwoordig is het zo dat een lidmaatschap persoonsgebonden is, dus ging het feest niet door. We kregen te horen dat we nergens voor gedekt werden en moesten het maar uitzoeken. Op mijn vraag waarom mij wel hulp werd toegezegd voor vertrek, op het moment dat ik daar naar vroeg, werd geantwoord dat het een stom foutje was, niets aan te doen. Daar stonden we dan. Gelukkig waren mijn ouders bereid om ons op te komen halen. Dit was een zorg minder, nu konden we doen waar we voor gekomen waren, juist vissen!

En dat deden we, zondagnacht vingen we de 2de vis een schub van 27 pond. Om vervolgens op maandagochtend gewekt te worden door een pieper die afging. Na een spannende dril waarbij mijn tegenstander diep over de bodem bleef draaien, werd de strijd in mijn voordeel beslist.

 

 

 

 

Dit was duidelijk een betere vis en na het wegen bleek het om een pracht van een schub te gaan van 39,2 pond.  Toen waren we al het leed van de auto in een klap vergeten. Ik besloot het aan onze overburen te gaan vertellen, na het bijpraten over de nacht en koffie gedronken te hebben, besloot ik terug te gaan naar onze stek, omdat mijn vriendin anders te lang alleen zou zitten.

 

 

 

 

Op mijn stek aangekomen bewees ze nog maar eens wat voor een topper ze eigenlijk is. NEE, er stond geen koffie of eten klaar, maar de verrassing was nog beter ze stond in het water met het schepnet. Op mijn vraag of ze kikkervisjes aan het vangen was, antwoordde ze verontwaardigd waar ik bleef en of ik haar even wilde helpen, na een blik geworpen te hebben in het net, begreep ik waarom. In het net lag een mooie schub van net geen 30 pond. Die zij helemaal zelf gedrild, onthaakt en teruggezet heeft,  ze moest er ook mee op de foto.

 

 

 

 

De rest van de dag, heb ik de stek met rust gelaten en alleen wat bijgevoerd. Na het avondeten heb ik de lijnen weer uitgevaren en het wachten kon beginnen. Het werd een drukke nacht met 2 vissen, een schub van 17 pond, een spiegel van 21 pond en een losschieter. Na de nodige koppen koffie en het ontbijt moesten wij nog naar de garage in de buurt, waar mijn auto naar toe was gesleept. Gelukkig waren onze overburen bereid om ons te helpen. Dit was echt super want John sprak ook nog een beetje Frans, en waar ik alleen geduldig ben als het om vissen gaat, bleef John gewoon rustig en beleefd, hier bereik je natuurlijk veel meer mee. Na lang praten was de garagehouder bereid om de auto in te nemen.

 

Terug op onze verblijfplaats, was het alweer tijd voor het avondeten, dit deden we vandaag in de kantine samen met onze overburen. Het eten was super (lekker vet) pizza met patat en pudding toe, dit samen met de nodige biertjes. Na het eten hebben de buren nog een kop koffie bij ons gedronken, dit was erg gezellig. Na het vertrek van de buren werden de lijnen weer uitgevaren, waarna het de hele avond stil bleef. Midden in de nacht kwam er een pieper tot leven en na een rustige dril werd het net onder een schub van 24 pond geschoven.

 

De volgende morgen werden wij al vroeg gewekt door de brandende zon op onze tent. Mijn vriendin stond zoals elke morgen als eerste op (niet dat ik zo een uitslaper ben, maar vind wel heerlijk als de koffie klaar is, als ik uit bed kom). Daar zaten we dan, heerlijk in de zon, aan een kop koffie. In de middag werd het spreekwoord: een goeie buur is beter als een verre vriend, maar weer eens bewezen. De overburen vroegen of wij zin hadden om mee te gaan naar de supermarkt. Dat aanbod kwam als geroepen, want al ons eten en drinken was op en we hadden geen auto om zelf een boodschap te doen. In de supermarkt werd de kar vol gesmeten met allemaal lekkere dingen (Sonja Bakker, had alles erbij de kassa weer uitgegooid). Terug op onze stek kon mijn vriendin gelijk beginnen met het koken. Na het eten, heerlijk even uitbuiken op de stretcher,waarna we een bak koffie dronken.

 

Het begon al te schemeren en terwijl de zon langzaam onderging zaten we heerlijk genietend aan een bacotje weg te dromen. Tot de middelste hengel tot leven kwam en de baco door de lucht vloog. Na het aanslaan kon ik geen contact krijgen met de vis, deze had besloten om met al de kracht die de vis bezat, zich vol onder de kant in de takken te boren. Ik bedacht me geen moment en besloot met mijn kleding aan naar de vis te lopen. Na een aantal takken uit de lijn te hebben gehaald, bewoog de lijn opeens weer naar rechts, de vis was nog steeds gehaakt, wat een mazzel. Na de nodige uitvallen, waarbij mijn hartslag tegen de 200 zat, konden we de vis landen. Wat een bak een schub van net geen 36 pond, wat een pracht vis.

 

 

 

 

Na de nodige foto’s werd ook deze schoonheid weer veilig terug gezet. Na een aantal drankjes, was het alweer raak, een schub van 26 pond. We besloten hierna onze slaapzakken op te zoeken, omdat we een drukke nacht verwachtte. Dit bleef echter uit en we werden pas om 6 uur uit ons slaap gehaald door een pieper. Wat is dat toch heerlijk wakker worden, denk er soms aan om mijn wekker thuis, in te ruilen voor een pieper! Deze vis wist duidelijk van geen opgeven en bleef maar gaan, wat zijn de vissen hier toch sterk. Maar na de zoveelste vluchtpoging gaf ook deze vis zich gewonnen, weer een schub, ditmaal 24 pond, deze was behoorlijk lang, echt een torpedo.

 

 

 

 

Na de hengel opnieuw uitgevaren te hebben, besloten we om wakker te blijven en te genieten van de natuur die ook wakker werd. Om even voor 13 uur ging dezelfde hengel er alweer vandoor, de dader was een mooie schub van 31 pond.

 

 

 

 

Het liep super goed , een kilo hennep met wat mais en als aas een imitatie maiskorrel zorgde voor de vangsten. Op boilies kregen we echter geen aanbeet. Dit betekende dat ik dus alle boilies weer mee terug moest nemen, in plaats van hiermee stomweg door blijven voeren. Omdat de vangsten zo goed liepen besloot ik, om wat te gaan testen met onderlijnen en aas. Een heel fijn rigje, met aan de hair, imitatie bloedwormen van gulp en een pop-up maisje , werden aan de lijn geknoopt. Dit geheel werd op een bedje van hennep gevist. Binnen het uur liep de hengel af met als resultaat een spiegel van 22,2 pond.  Besloot hier dan ook lekker mee door te vissen en dat werd beloond. Rond 20.30 uur vertrok de hengel alweer  en even later was een mooie kleine schub van 15 pond voor even de mijne.

 

 

 

Terwijl we de vis schepte, besloot ik om de buren te dollen, omdat hun met de verrekijker zaten te kijken, wat ik had gevangen. We tilden het net samen op de mat en maakte heel veel foto’s. Hierna werd de vis teruggezet in het water met een oerkreet. Terwijl we de hengel weer uitvaarde vertrok de andere hengel. Waarna ik even later mocht poseren met een schub van 23 pond. De week kon voor ons al niet meer stuk en er volgde nog een hele aardige laatste 24 uur van onze trip. Vanaf vrijdag nacht 0.00 uur tot zaterdag 0.00 uur ving ik de volgende vissen:

 

• spiegel 33 pond
• schub 26 pond
• schub 23 pond
• schub 31 pond
• schub 28 pond
• en een schub van 20 pond.

 

 

 

Spiegel 33 pond

 

 

Schub 31 pond

 

Zaterdagochtend was het tijd om te gaan opruimen. Dit deden we dan ook, met lood in onze schoenen. Al onze spullen werden op een aanhanger geladen, waarna mijn ouders hem aan de auto koppelde. Na afscheid genomen te hebben van de eigenaar, onze medevissers en de nieuwe vissers succes te hebben gewenst, vertrokken wij weer terug naar Nederland.

 

Ik wil graag onze overburen hartelijk danken, voor wat zij voor ons gedaan hebben, zonder hun had het nooit zo leuk geweest als nu. Volgend jaar gaan we hier weer naartoe, alleen iets eerder in het seizoen, omdat de gewichten een beetje tegen vielen, dit kwam doordat de vis pas afgepaaid was.

 

Rutger Hinrichs

Reacties: