2005, de puzzelstukken passen, het plaatje is compleet.

Het is 10 december 2005 ’s ochtends vroeg en het is koud, bitter koud. De buitentemperatuur is tot ver onder nul gezakt. Dat is ook niet zo gek, het is namelijk kraak en kraak helder. Ontelbaar veel sterren zijn zichtbaar aan de hemel. Dit zie je in Nederland eigenlijk nooit zo. Op een rimpelloos meer zitten we met z’n tweeën in onze rubberboot. We zeggen niet veel tegen elkaar. Het enige wat je hoort is het kreunen van een maximaal krom getrokken CJW en het af en toe aflopen van een molenslip. Van de kou voelen we niets, daarvoor is de dril te intens, te heftig. Al geruime tijd duurt de dril nu en er lijkt geen einde aan te komen. Wat een ongekende brute, maar gecontroleerde, kracht weet deze vis te genereren. De vis blijft diep, vlak boven de bodem, zich hevig, maar beheerst, verzetten tegen de druk die van boven wordt uitgeoefend. Uiteindelijk, beetje bij beetje, moet de vis het dan toch opgeven en na verloop van tijd verschijnt er een enorme grote lichte vlek, in het licht van de hoofdlamp, aan de oppervlakte. Dit is echt groot. Eenmaal aan de oppervlakte gaat het ineens snel en zit de vis in no time in het net. 20 kilo plus zegt m’n maat. Ik denk het ook. Om de vis in de boot te tillen, zonder er zelf uit te vallen, hijsen we de vis gezamenlijk aan boord. Wat een massieve vis is dit zeg. Aan de kant wordt de vis gewogen. Met z’n 23,7 kilo is dit verreweg de grootste karper die ik tot nu toe gevangen heb.

20kg plus, zegt m’n maat..

Nu ruim 5 jaar later, terwijl ik dit achter m’n pc zit te tikken, herbeleef ik deze vangst. Hij staat zo helder op m’n netvlies alsof het vanochtend pas gebeurd is. Deze sessie in 2005 was ook het moment dat voor ons alle puzzelstukjes echt op hun plaats leken te vallen. De basis hiervoor hadden we in het late najaar van 2004 gelegd. Door de manier van voeren die we toen gebruikten kregen we de indruk dat we de vis redelijk aan de gang konden krijgen.

De start van de sessie begon in de derde week van november. Na wat gezoek naar een stek besloten we om als startpunt de oude rivierbedding op te zoeken. Met ongekende honger naar de vis starten we de sessie. We vissen allebei een andere kant op. We voeren om de dag in beide sectoren zo’n 8 kilo boilies. De vis zit volop in de sector die ik bevis. Ze laten zich iedere dag goed zien en horen. Bij Wout zien we niets wat op aanwezigheid van vis duidt.

Het zou echter tot de ochtend van de 5^e dag duren voordat er een vis uit komt. Een kleintje om mee te beginnen, al snel gevolgd door een iets grotere voor m’n maat. We vissen altijd aanbeet om aanbeet, dus ben ik weer aan de beurt.

Een klein beetje voer..

De volgende vis lijkt op een brasem, maar dan wel een hele grote. Pas aan de oppervlakte doet de vis een beetje weerstand bieden, maar veel stelt het allemaal niet voor. Vreemd, want meestal laat de vis je op Salagou alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer zien. Ik ben er met z’n 20.6 kilo niet minder blij om.

Een brasem van ruim 20 kilo..

Omdat de rivierbedding, waar Wout in ligt te vissen, niets oplevert verplaatsen we zijn hengels naar de tegenover gelegen helling. Hier wordt het voeren doorgezet in een flinke lange strook op een diepte van 13 tot 15 meter. Direct na de eerste voerbeurt op deze strook begint het daar te lopen.

Omdat ik zelf toch wel regelmatig vast lig besluit ik om mijn hengels in het verlengde van die van Wout neer te leggen. De voerstrook wordt door ons verlengd. Op alle 6 de hengels vangen we vis.

Bijna iedere vis loopt leeg op de mat, voor ons een teken dat het voer en voeren dus goed aanslaat bij de vis. Er zijn echter ook dagen bij dat het lijkt of de vis uit staat. Deren doet het ons niet, want we weten dat ze het wel weer gaan doen na een paar dagen. Gelukkig was dit ook zo.

Ondanks dat de watertemperatuur redelijk inlevert tot slechts 8 graden, blijft er met regelmaat actie komen. Wout vangt twee dagen voor z’n verjaardag zijn dik verdiende bak van 22,6 kilo.

Door het voeren raken we wel vlot door onze voorraad boilies heen en zijn we genoodzaakt om langs de water kant boilies bij te draaien. Dat doe ik dus echt nooit meer. Wat een motivatiebreker bleek dat te zijn.

Een vervroegd verjaardagscadeautje..

Inmiddels is het 10 december 2005. Ik heb net een vis verspeeld doordat de haak loste. Het blijft dus mijn beurt. Dat het verspelen van een vis soms ook geluk betekend, blijkt wel als een van de hengels rond 6 uur afloopt.

Op een rimpelloos meer zitten we met z’n tweeën in onze rubberboot.

We zeggen niet veel tegen elkaar. Het enige wat je hoort is het kreunen van een krom getrokken CJW en het af en toe aflopen van een molenslip..

Door de voldoening van de vangst van deze vis, het zeer koude weer en voornamelijk het moeten blijven bijdraaien van boilies om het voeren vol te kunnen blijven houden, doen ons besluiten er na 3 weken mee te stoppen. Achteraf gezien hadden we dit nooit moeten doen en hadden we gewoon door moeten zetten. We zullen nu nooit weten wat er nog te halen was.

Aalscholvercity..

Door het succes van deze sessie dacht ik ook klaar te zijn met Salagou. Echter het virus in m’n bloedbaan dacht hier heel anders over en al snel verlangde ik toch weer terug naar het rode paradijs. Het zou echter nog 2 jaar duren voordat ik weer terug zou keren.

2006, zwanger!!

In 2006 raakte m’n vrouw zwanger. Hosanna alom echter er was ook wel een keerzijde. Ik wilde namelijk tijdens deze zwangerschap geen 1100 km ver weg gaan zitten. Stel je voor dat er iets mis gaat. Nee, dan maar even een jaartje niet vissen in Frankrijk en werd er een alternatief in Nederland gezocht.

2007, M’n zoon is er.

Aan het einde van een zwangerschap volgt er, in de meeste gevallen gelukkig wel, een geboorte.

Zo ook bij ons gelukkig, en zo werd op 6 maart m’n zoon Guido geboren. Dat je leven hierdoor op z’n kop komt te staan, daar had ik me wel op voorbereid, maar dat het zo ingrijpend was………..….

Ondanks dat het ventje zo gezond als een vis is en eigenlijk ook wel erg makkelijk is, valt het toch allemaal niet mee. Mede hierdoor stel ik ook dit jaar de gebruikelijke Frankrijktrip uit.

2008, een topsessie

In 2008 gaat het weer los en hoe. De voorbereiding is als nooit te voren. Door bordurend op de successessie uit 2005 besluiten we het voeren naar een paar niveaus hoger te tillen(zodat we ook niet langs de waterkant hoeven te draaien). Het aas wat we in 2005 gebruikte was van prima kwaliteit dus daar hoefden we niet al teveel te sleutel, echter de kwantiteit wel. Gingen we in 2005 met krap 100kilo boilies en 60 kilo pellets op pad voor 4 weken, nu was dat ongeveer 270 kilo boilies voor 2 weken. Een klein verschil in aantallen dacht ik.

December 2008..

Bij aankomst kunnen we net voor een vliegende storm, uit het zuidoosten, de stek met onze spullen bereiken. Pas op de 3e avond was het mogelijk om te voeren. En voeren deden we. Over een hele brede en diepe strook voeren we de 1^e voerbeurt gelijk ruim 55 kilo. Vanaf het eerste moment loopt het. Door de storm die op de kant heeft staan bulderen, lijkt het wel of het hele bestand voor onze kant zit. We vangen aan de lopende band hard vechtende vissen.  We worden echter ook met een heel ander fenomeen geconfronteerd. We verspelen namelijk veel te veel vissen door losschieter. Het is een probleem wat we niet opgelost krijgen. We hebben lossers op alle soorten rigs die we gebruiken. En net op het moment dat we denken; we gooien alles om, vangen we ze gewoon weer. Wat het nou is geweest, ik heb geen flauw idee.

Genieten..

Na 12 dagen daadwerkelijk vissen maken we de balans op. Ruim 60 aanbeten waarvan we er 16 verpeelden. Van die 16 waren er 11 lossers bij. Voor ons een onacceptabel hoog aantal.

Wat opvallend was, was dat we geen vissen van boven de 20 kilo vingen. Nou was het beslist niet druk, maar we zaten ook zeker niet alleen aan het water. Ook om ons heen werden er geen 20 kilo vissen gevangen. Van de 270 kilo boilies hielden we een kilo of 10 over. Dat is beter dan te moeten bijdraaien nietwaar?

Net geen 20 kilo, wel heel mooi..

2009, voor de 2^e keer vader.

Nou heb je slechte planning en je hebt slechte planning, maar deze planning was echt van het meest belabberste soort. Juist nu we eigenlijk besloten hebben dat we echt alleen nog maar heel laat in najaar naar Frankrijk vertrekken, is er weer een kleine Spruit op komst. Uitgerekende datum? Zo half november. Dat wordt dus geen trip dit jaar. Maar goed inmiddels is ook dit ventje er, gezond en wel, dus kunnen we er in 2010 weer maximaal tegenaan gaan. Er gaat nu een knoop in de leidingen want ik vind het wel genoeg opvolgers zo.

2010, niets is wat het lijkt…….

Bij aankomst in 2010 lijkt het meer wel verlaten zo weinig wordt er gevist. Op de piekdag  tellen we 10 vissers met ons erbij geteld. Na het gebruikelijk beul en sleur werk, staat het kampement opgesteld en kan er gevoerd gaan worden. In tegenstelling tot 2008 is het nu nagenoeg windstil en kunnen we gelijk aan de slag. Op de visvinder komen we enorm veel vis tegen. Ze zwemmen echter allemaal zo op een diepte van 10 meter. De bodem is echter nog 5 meter dieper. Er gaat weer een enorme hoeveelheid voer overboord en laat ze maar komen.

Zo glad is het zelden..

De volgende middag kwam de eerste. Een schitterende schub van 20,8 kilo voor Wout. Nou dat zal het startschot wel zijn voor een herhaling van de sessie uit 2008 dacht ik nog. Helaas niet dus. Pas 4 dagen later was ik aan de beurt. Oké met 21,5 kilo zal ik niet klagen, maar het duurde wel lang. Nu dan misschien? Nee hoor, het zat er niet in.

De 1e vis van de 2010 sessie..

21,5 kilo..

Desondanks zette we onze voerstrategie wel gewoon door, zij het echter in een wat aangepaste vorm qua hoeveelheden. We waren inmiddels in contact gekomen met een Duitse kennis van ons. Die wist ons te vertellen dat het nergens echt liep. Het was schrapen voor een visje. Hij zette ons gelukkig wel op de productiefste diepte. Deze lag zo op 18 meter. Uit ervaring weten we dat het dan slim is om alle rigs rond die diepte uit te leggen.  Nadat we dit gedaan hadden, volgden er iedere dag wel een aanbeet. Bij ons wel tenminste. Om ons heen werd er ook door enkele, met name fransen, gevist. Dit waren echt wel jongens die inmiddels wel weten hoe ze een visje moeten vangen. Bij hun bleef het angstvallig stil. Een van die fransen wist tijdens en bezoekje te vertellen dat hij slechts 1 klein visje had in een week tijd en een maat van hem aan de andere kant van het meer 2. Ook een bezoekende Engelsman verklaarde niet aan de vis te kunnen komen. Zo slecht deden we het dan toch niet.

Beter dan op het werk..

Alle  aanbeten deze sessie werden verzilverd. Nou ja bijna alle dan.. Er staat een harde noordwesten wind. Wout is even weg en dan gebeurd het, een aanbeet. De tweede van die dag.  Ik zit alleen in de boot met die harde vervelende zijwind en heb de grootst mogelijke moeite om de boot goed te besturen. Na wat getob weet ik eindelijk boven de vis te komen. Deze gaf zich echter niet zomaar gewonnen en wat volgde was een zeer heftige dril. Na verloop van tijd verschijnt er dan toch eindelijk een silhouet aan de oppervlakte van een extreem grote massieve spiegelkarper.  Ik heb de grootst mogelijk moeite om, en de vis te drillen tot aan het net en de boot goed met z’n kop in de wind te houden. Ik ga steeds meer twijfelen over een goede afloop. Nog eenmaal geef ik alles en de vis lijkt zich dan eindelijk toch echt gewonnen te geven. De vis ligt passief aan de oppervlakte in de hoge golven. Ik word van de vis afgeblazen en kan echt maar ternauwernood de boot goed positioneren. Dit duurt me allemaal veel te lang. De vis heeft zich kennelijk een beetje kunnen herpakken en duikt met een enorme krachtexplosie de diepte in . Ik kan nauwelijks meeveren met de hengel. De slip doet z’n best maar dan plotseling veert de hengel recht. Ik zal hier niet gaan herhalen wat ik toen geschreeuwd heb. Wat was ik boos en teleurgesteld.  Bij nadere inspectie bleek de rig het te hebben begeven. Dit was een van de betere spiegelkarpers van het water. Geschat zeg ik boven de 25 kilo. Weten zal ik het nooit. Het is echter wel een reden om terug te blijven gaan.

Actie in de boot..

Van de grote hoeveelheid voer die we bij ons hadden gaat een groot gedeelte weer mee naar huis de vriezer in. Helaas wilde de vis er niet echt aan deze reis. Gelukkig nergens. Wij hebben dan ook de overtuiging dat we, ondanks dat de vis passief was, door het redelijk veel voeren toch meer vis hebben weten te vangen dan de overige vissers op het meer.

Noodweer op komst..

2011, de start van een nieuw decennium.

De derde week november dit jaar vertrekken we weer voor 14 dagen naar het door ons zo geliefde water. De opzet is het zelfde als in 2008 en 2010. Veel  voeren, dat is iets waar wij daar heilig in geloven en gaan we deze aankomende trip weer doen. Alleen net iets minder dan de vorige keren omdat we net weer iets later zijn in het najaar dan in 2008 en 2010. Dus dat betekend dat we eind oktober de garage weer in kunnen voor het fijne rol en stoomwerk. Als ik iets niet leuk vind..

Dus als er iemand zich nog geroepen voelt om deze trip te sponsoren met zo’n 200 kilo bollen, dan hoor ik het graag hahahahaha.

Reacties: