Iedere karpervisser doet het, een trip plannen naar Frankrijk. Ik dus ook. Het begon al na het zien van de lezing van Piet Vogel, namelijk “Schatkamer vol valkuilen”. Deze lezing gaat over de Lot, een mooie rivier vol met karper. Hier zou en moest ik een keer vissen, dat was zeker. Geen dag ging er voorbij dat ik er wel mee rond liep in mijn gedachten. Zoveel indruk had de lezing op mij gemaakt, gewoon al het avontuur, het onbekende maakte mij week van binnen. Nu is planning heel belangrijk voor mij aangezien ik twee eigen zaken heb en niet maar zou even een week vrij kan nemen. Zo werden er meerderen agenda’s bij elkaar gepakt, want buiten mijn bedrijven om heb ik ook nog een volwaardig gezin. Dus een datum prikken is niet de makkelijkste opgave. Dan is er in het voorjaar altijd nog de kans dat de karper net paait als je aankomt dus ik dacht zelf: Ik ga save en kies voor de eerste week van Mei. Normaliter zit je dan goed, dacht ik zo. Nadat ik een datum had geprikt dat ik weg kon, belde ik Mourad om het door te geven en hem mee te vragen. Helaas had mijn vriend die week een tentamenweek en kon dus absoluut niet mee. Al drie jaar proberen we een week met elkaar te vissen, maar steeds is er wel iets wat roet in het eten gooit.  Zal het er ooit van komen dacht ik nog, wie weet wie weet. Na een tweede belletje met een andere maat had ik dan toch nog iemand gevonden die met mij mee kon die datum.

 

De weken vlogen voorbij en al snel was het de datum van vertrek, om zo veel mogelijk er uit te kunnen halen besloten we om al een donderdagavond te gaan rijden, direct na het avondeten zodat als wij vertrokken wij er in de morgen zouden aankomen. Op die manier reden we in de nacht door Frankrijk en liep de reis zeer voorspoedig, het is en blijft een roteind rijden: 1180 kilometer! Bij aankomst konden we meteen een vergunning halen bij de Tabac. De zoektocht kon nu beginnen naar de schatkamers van de Lot. De eerste problemen waar je dan tegen aan loop is de taalbarrière, geen elke Fransman zal Engels met je spreken. Zodoende ben je echt aangewezen op elkaar. Na wat rond gereden te hebben besloten we om een basis kamp op te zetten bij een naast gelegen camping, om van daar uit met de rubberboot stekken aan te voeren en te bevissen. Nu staat de Lot niet bekend om zijn kant stekken maar we vonden er twee om te beginnen. Alles ziet er goed uit tot dan toe en zijn de verwachtingen hoog gespannen van wat we gaan vangen. Helaas moeten we na twee visloze nachten concluderen dat de teller nog steeds op nul staat. Geloof me, ik kan daar niet zo goed tegen en wordt er dan ook rusteloos van. De stekken kloppen de dieptes die bevist worden liggen tussen de 4 en 11 meter en toch vangen we geen vis. Aangezien ik zelf elke morgen uit mezelf tussen 5.00 en 5.30 wakker wordt. Ben ik er vroeg bij en zie je meestal wel vis springen of draaien. Op mijn stekken zag je werkelijk geen vis en na de koffie moest ik het gesprek toch beginnen tegen mijn maat. Ik zag er geen heil meer in, het kan niet zo zijn dat je 1180 kilometer aflegt om dan niks te vangen. Gelukkig zit het mee, mijn maat had er ook geen vertrouwen in en besloten we om te vertrekken naar een naastgelegen meer. Onderweg zien we dan ook waarom we geen vis vingen, tegen de barrage in het wier veld liggen werkelijk duizenden vissen klaar om een porno te maken. De grootste gang bang van Frankrijk stond op het punt te beginnen.

 

Na een uur rijden komen we aan op het meer, alles ziet er dan goed uit.  Geen kolkende kanten, dus de paai zal hier wel niet begonnen zijn. Fout dus, in een baai iets verder op na de bocht lag de vis tussen het wier. De ene na de andere kolk zag je, de karpers klapten werkelijk over elkaar heen. Toch besloten we om het een nacht te proberen hier. We visten daar 4 hengels strak tegen het wier aan en voerden er 10 kilo verkruimelde bollen langs in de hoop als de vis uit het wier trok er toch nog enkelen te kunnen verleiden tot een aanbeet. Helaas moest ik de morgen weer koffie zetten met droge bewaarzakken naast me. Mijn maat kwam al aanlopen met de land kaart om een nieuw water te zoeken in de buurt die we snel vonden. We besloten om door te rijden naar Lac Beaupuy. Daar aangekomen kreeg ik eindelijk dat geluk makende gevoel van vlinders in mijn buik. Ik spotte al snel vis en we zagen geen paaiende vissen. Al snel namen we beiden een stek in en begon ik met stekken zoeken. Hoe het komt weet ik niet, maar bij mij lijken de stekken die ver uit de kant liggen altijd het beste. Dat ik het goed had, bleek al snel want na een paar uur vissen kon ik een schub bijschrijven. Eindelijk, na al die visloze nachten had ik vis. Een schub van 18 pond maakte mij de gelukkigste man op de wereld. Nog nooit had ik het maagdenvlies gezien in een karperbek, maar deze had een bekkie om van te smullen. Aan de hele vis, van kop tot staart, mankeerde niks. Nog nooit heb ik een exemplaar gevangen die zo punt en puntgaaf was. Heerlijk, ik was van de nul af en bovenal smaakte het naar meer. Het visbeest was los in mij, ik verhoogde de aantal kilo’s boilies op de stek en al snel begon de vis er op te springen. Tegen het avondeten had ik mijn rig weer terug geplaatst op de stek en nam mijn plaats op de stoel achter de hengels. Lang kon ik niet genieten van het water en de vis die sprong op de stek. Ja ja, daar kwam de Gendarmerie al aan, wat nu dan? Het bleek dat op dit water een boot niet toegestaan is, omdat dit water is verpacht aan de jetski club. Wat een klote situatie, ben je eindelijk op een water waar je vis vangt, mag je geen boot gebruiken. Ik had er meteen de straal. Een stek 200 meter uit de kant is zonder boot absoluut niet te bevissen! Wat nu dan?  Weer kwam mijn maat eraan met de kaart en wees mij op een meer 50 kilometer verderop van 112 hectare. Al snel verloor ik mijn rotgevoel en ging mijn pioniersbloed stromen. We pakten in voor de vierde keer om weer te vertrekken. Niet wetende dat er onheil in de lucht hing maar daar kwamen we snel achter.

 

De weg naar Lac de Lescouroux verliep zeer spoedig, moeilijk om het te vinden was het ook niet door zijn afmeting. Vanaf een hoger gelegen gebied hadden we een uitzicht over het hele water, wat een plas zeg! Wat een heerlijk gezicht gaf dit. We moesten alleen nog een toegangsweg vinden die ons naar het water zelf bracht. Nadat we een poosje hadden gezocht, mopperde mijn maat dat achter de druivenvelden misschien wel een weg lag. Inderdaad, hij had gelijk maar wat zou hij een spijt krijgen van het hersenspinsel dat hij uitsprak! We vonden zeker een weg naar het water toe, het betrof een bospad waar je toch echt een 4 keer 4 voor moet hebben. De eerste honderd meter ging prima tot dat het pad steil naar beneden liep. Ik zie dat ik het niet zag zitten om met de bus naar beneden te rijden, omlaag gaat prima maar je moet ook weer terug omhoog en dat is een ander verhaal. Toch besloot mijn maat te gaan kijken hoe het pad er verderop  uit ziet. Had hij dat maar niet gedaan, na een 5 minuten wachten besloot ik te gaan kijken waar hij bleef en vond hem beneden aan de helling liggend en kramperend van de pijn. Wat bleek, hij had zijn been gebroken! Wat nu? Ik moet bekennen dat ik toch wat paniekerig werd. Ik besloot heel cool te blijven om mijn maat wat meer vertrouwen te geven in deze nare situatie. Ik liep terug naar de bus, wat nu? Ik kreeg al snel een ingeving, weken daarvoor had ik een klus opgenomen bij een klant die van origine een Fransman is, genaamd Mederic. Ik legde het voor aan Mederic en die zou er voor zorgen dat de benodigde instanties ingelicht zouden worden, ongelooflijk wat hij voor elkaar kreeg zeg. Binnen een 30 minuten waren brandweer en ambulance ter plaatse om mijn maat naar boven te vervoeren en naar het ziekenhuis te brengen. Onderweg naar het ziekenhuis werd ik toch wat triest, wat nu? Naar huis? Wat verder en nu wat nu? In het ziekenhuis werd vastgesteld dat mijn maat zijn been had gebroken recht onder zijn knie en dat een beetje gips alleen niet de oplossing bood. Daar sta je dan. En probeer je info te krijgen van een Franse dokter die dus echt geen Engels praat. Jaren gestudeerd, maar Engels spreken ho maar! Ik moet goed mijn best doen om niet kwaad te worden en besluit om Mederic weer te bellen zodat hij als tolk kan fungeren. Het blijkt dus dat er een operatie moet komen en met pinnen zijn onderbeen weer vast te zetten aan zijn knie. Bovenal willen ze niet opereren omdat de chirurgen bang zijn op een ontsteking en dat mijn maat dan langer dan nodig is daar te blijven. Het plan is om hem te vervoeren naar Nederland om daar dan te opereren. Maar weer is er tegenslag. Wat blijkt is dat mijn maat een hele domme fout heeft begaan en geen reisverzekering heeft afgesloten. Ik besluit om de nacht door te brengen aan het water, want ik kan met mijn auto ook mijn maat niet vervoeren. Beiden stemmen we in om dan in de morgen een oplossing te bedenken. Al snel heb ik in de morgen contact met zijn moeder die de verzekering in Nederland op de hoogte brengt en die hebben geen goed nieuws, kreeg ik later die dag te horen. De operatie zelf wordt gewoon vergoed als hij wordt geopereerd in Frankrijk maar als hij in Nederland geopereerd wil worden moet hij vervoerd worden in een ambulance of vliegtuig en dat wordt niet vergoed. Wat is het probleem, zou je zeggen. Wat kan dit nu werkelijk kosten? Nou het ongelooflijke bedrag van € 6000,- keiharde euro’s!  Allemachtig, wat een bedrag zeg. Ik kan mijzelf goed indenken dat mijn maat dit niet ziet zitten en ervoor kiest om de operatie in Frankrijk te laten uitvoeren. Om zich dan op een later tijdstip op te laten halen als het weer beter met hem gaat. Afijn, ik was ondertussen weer begonnen met vissen, maar helaas doordat de karper op dit water ook nog steeds heftig paaiden, was de kans op succes hier ook beneden peil. Ik besloot om ook hier voor het paaigebied een lange strook voer neer te leggen in de hoop de vis te kunnen onderscheppen. In de nacht ving ik dan mijn tweede vis van die week. Wat een tegenvaller was dit zeg. Ik had toch echt hele grote vissen gezien op dit water tijdens het varen met mijn boot. Dit exemplaar bracht helaas niet de gehoopte gewichten waar je voor naar Frankrijk gaat. Gewogen of gefotografeerd heb ik hem geeneens, een sleutelhanger van 3 a 4 pond was mijn prijs. Natuurlijk blijft het een vangst van openbaar water en ben ik er blij mee, maar het gaf toch wat teleurstelling. Het einde van de trip kwam nu toch echt in zicht. Vanwege een zakelijke afspraak in Frankrijk moest ik weer inpakken en een reis beginnen van 900 kilometer naar mijn klant, die gelukkig wel een water voor zichzelf heeft waar hij geen klanten heeft deze week en ik zodoende nog een nacht kan vissen met kans op een fraaie vis. Bij aankomst die middag word ik heel hartelijk ontvangen en krijg ik een rondleiding op zijn domein. Wat mij opvalt is zijn enthousiasme en zijn liefde voor de vis. Op elke stek waar we even stoppen heeft hij de mooiste vangstverhalen over hoe hij het noemt “zijn kinderen”. Elke vis heeft wel een naam. Ook valt mij het onderhoud op, elke stek is keurig netjes en zijn de hotspots aangegeven met markers die er het hele jaar in staan, wat het voor klanten een stuk makkelijker maakt om er te vangen. Na de rondleiding word ik uitgenodigd voor een barbecue wat ik mijzelf goed laat smaken. Na een week stokbrood, hamburgers, soep en eieren is wat anders ook wel lekker. Na het zakelijke gedeelte afgesloten te hebben zijn we beide tevreden en gaan we vissen. Ik vang die nacht twee spiegels met gewichten van 20 en 26 pond. De conditie van de twee vissen is uitmuntend met mooie bekken en dikke lippen plaatjes gewoon. Zeker voor de karpervisser die op een vrij makkelijke manier een paar mooie vissen wil vangen kan ik je dit water zeker aanbevelen. Voor de geïnteresseerden onder ons is dit water via Hotspots In France, onder leiding van Martijn Boerema, te boeken. Het water heet Utopia. Nadat ik mijn spullen heb opgeborgen, drink ik nog koffie met de eigenaar en rij ik terug naar huis. Van al het paai geweld wat ik gezien heb de afgelopen week, heb ik zelf ook zeer veel paaidrang en zie in mijn gedachten het kopeind van het bed al schudden en kraken onder mijn eigen paai geweld.

 

Met vriendelijke groeten,

 

Remon van Dusschoten

Reacties: