Zolang ik aan de waterkant mijn vertier zoek en ik als kind begon met voorns en brasems tikken en daarna pas kennismaakte met het Waterlands goud hebben deze mijn interesse gewekt en nemen zij een aparte plaats in, in mijn hart. Niet om hun gewichten of hun schubben patroon want daarvoor moet je bij de dikke kweek spiegels of buitenlandse vissen zijn maar meer om hun toegankelijkheid en hun kracht op relatief ondiep water met hun veenbodems en brede rietkragen waar soms de tijd stil lijkt te staan en nog echt rust heerst.

 

Na ruim 1,6 miljoen brasems en voorns te hebben buitgemaakt met de vaste stok vond mijn pa het tijd worden voor een heuse werphengel en na een bezoek aan de winkel van Jan Schreiner was mijn eerste werphengel dus een feit en mocht ik met Pa mee de rieten in om het goud te belagen. Voor mij als 12 jarige was dit een mijlpaal en een ware droom om eindelijk na toch al weer 4 jaar aan de waterkant het ,,echte werk,, ter hand te nemen.

 

In die tijd (1977) waren bij ons boilies nog onbekend. Vastlood systemen en optonics , daar was ons ook het bestaan van totaal onbekend en voerboten,markers en werppijpen waren voor ons nog complete mysteries. Er werd in die tijd wel voorgevoerd en menig pannetje aardappels,mais en maceronie vond zijn weg naar de bodem van de relatief ondiepe plassen van Waterland waar natuurlijk voedsel in overvloed is en de karpers gewend zijn hele ,,akkers,, om te ploegen op zoek naar voedsel. Wel zochten we toen ook al de wat hardere bodem gedeeltes op om het voor de vis makkelijker te maken het aas te vinden.

 

Gevangen werd er met regelmaat en al gauw kwam er een echte karperhengel bij in mijn collectie van 2 hengels. ( 1 vaste, 1 werp van 2.70) Mijn eerste karperhengel was een fibatube blank afgebouwd door ene Arie die destijds een mini winkeltje runde vlakbij mijn woonplaats en hoewel het winkeltje nog geen 12 vierkante meter omvatte kon ik er uren staren naar de handgeschilderde dobbertjes en de persoonlijk door hem uitgeloode tuigjes die Arie daar verkocht. Zijn vakkennis en punctualiteit maakte toen en nu nog veel indruk op me en heeft me ook geholpen om de visser te worden die ik nu ben. Vooral de basiskennis is iets wat mij nu nog dagelijks helpt in alle visserij en daarom vind ik het ook jammer dat tegenwoordig veel kennis word gekopieerd van mekaar of van een pc scherm word getrokken in plaats van dat er daadwerkelijk uren aan de waterkant worden gemaakt.

 

De aardappel en soms de bal roggebrood deeg deed destijds vaak goed zijn werk en menig goudklompje belande in mijn net dat steeds kleiner leek te worden naarmate ik meer en meer het spelletje doorkreeg. Het spelletje van uitloden, voeren, turen en aanslaan kroop in mijn bloed en bleef daar voor altijd. Na mijn diensttijd en verblijf in het buitenland begon ik de draad weer op te pakken maar toen bleek dat in 3 jaar tijd de karpervisserij een regelrechte revolutie ( tachtiger jaren) had meegemaakt en ik werd geconfronteerd met bify,s, bosmaaiers en complete touringcars met Engelsen op mijn thuiswater brak er iets bij me en verdween ik van het gouden podium. Mijn pa had me al gewaarschuwd en had destijds zelf ook de packa seat ingeruild voor een houten roeiboot met steekstokken en zijn karperstokken voor 2 snoekbaars penhengels, dit alles om de meute te ontwijken en evengoed het vishart te laten kloppen. De rieten werden ingeruild voor de grote open zee en de fibatube stok maakte plaats voor high tec Ziplexen. Zoals in een eerder artikel van mij (zoute man op zoet water) al verteld ben ik na flink wat jaren aan en op zee teruggekeerd op het gouden podium en belaag het waterlandse goud weer met dezelfde passie en drive van toen. Wel aangepast aan de huidige tijd en met inderdaad ook een bify maar vooral geen bosmaaier. Ik bevis de wateren van Waterland met ontzag en respect, geen metersbrede rietkragen worden door mij gemaaid en geen zakken met vuilnis en verspild nylon word door mij achtergelaten. Het waterland van nu staat veel meer onder druk dan in mijn begin jaren.

　

Varen en voeren..

 

Het spel van peilen,voeren en turen is weer opgepikt en de uitgestrekte plassen trekken weer 150 procent mijn aandacht. De tactieken zijn anders en de pasta,s zijn ingeruild voor boilies en de gekookte aardappel heeft plaats gemaakt voor de fluo popups van allerlei merken. Mijn favoriete rig is de line alligner in combi met een lange hair zodat ik des gewenst dubbel of een snowmen kan vissen. Een Korda wide gap maatje 6 word door de knopenkoning uit Amsterdam met de uiterste precisie aan een stukje Skinless van PB geknoopt . Ik vis meestal met een wartel lood van zo,n 80 tot 110 gram wat ik op de zachte bodem genoeg vind om een juiste inhaking te forceren. Ondanks enige filmpjes op internet die deze combi onderuit halen blijf ik toch van mening dat op de slappe veenbodem de snowmen nog altijd zijn werk doet. Waar velen het wijd opzoeken en lijnen richting horizon varen of werpen ben ikzelf voorstander van de oevers waar vaak wat meer water staat en de bodem wat harder is door de scheurende werking van wind en stroming. Onder de eigen kant is vaak wel goed maar denk eraan dat men voorzichtig te werk gaat met het opstellen van het geheel en blijf beheerst lopen bij een aanbeet van een van de andere hengels. Het veen is een prima geleider en stappen en sprongen van een mens van pakweg 90 kg (in mijn geval flink wat meer) dreunen enorm door onder water wat als vervolg heeft dat het goud er vandoor gaat en de voerstek voor gezien houd. Ik ben een echtte voerder en ga bijna nooit achter het goud aan zonder een flinke periode te voeren met gekookte mais, tijgernoten en boilies. Meestal doe ik dit met mijn boot en spreid hiermee het voer over een behoorlijk oppervlakte uit zodat de het goud in beweging moet blijven en zo gretig aast om de concurrentie voor te wezen. Inderdaad, veel concurrentie …. want het waterlands goud is niet groot als men de bladen en dvd,s van menig zuiderling er naast houd maar ze zijn wel groot in aantal dus berg je maar als een school klas met jeugdgoud je stek bezoekt. Dan is een knappe stoel naast de rodpod een beter idee dan een complete tent en stretcher want dat staat er dan toch maar verwaarloosd bij.

Zo was het voorjaar van 2010 een goede periode voor de boilie leverancier want toen eind maart al het ijs eenmaal weg was werd het domein afgezocht naar een mooie stek. Rekening houdend met de trek routes en paaiplaatsen werd een stek gekozen aan een 70 hectare tellende plas die via wat sloten weer in verbinding staat met nog ruim 300 hectare natuurschoon.

　

Het vroege voorjaar..

　

　

Toen de watertemperatuur begon op de lopen en de eerste goudklompjes het net van binnen zagen werd de hoeveelheid voer opgeschroefd en ging er dagelijks zo,n 10 tot 15 kg aas over de rand van de boot. Gelukkig heb ik een vismaat die dezelfde drive en instelling heeft als mij en konden we dus het voeren vaak samen doen of elkander afwisselen om ook wat tijd over te houden voor de normale dingen van het leven. Naarmate de paaiplaatsen werden opgezocht en het goud vergezeld door de ,,rare buren,, de stek passeerde werd het voer met grotere regelmaat uitgestrooid wat resulteerde in een gemiddelde van 4 a 6 runs per nacht. Dit hielden we vol tot eind Julie en zag dus menig karper onze onthaakmat. Opvallend was dat de rare buren op deze plas een voorkeur hebben voor vrouwelijke karpervissers want ik wist er slechts 1 te haken in deze periode van varen,voeren en vissen terwijl mijn vismaat er zeker 8 wist te vangen in dezelfde sessies en stek.

　

Rare buren houden van vrouwen..

　

Het goud van nu is slimmer en groter dan in mijn begin jaren en hun drang naar rust heeft ze ook sluwer en moeilijker vindbaar gemaakt. Het storten van boilies en de aanwezigheid van veel natuurlijk voedsel heeft de buiken doen groeien en de zintuigen in full modes gezet.

　

Steeds slimmer..

　

Ook hebben de goudklompjes visite gekregen van raar uigedoste buren die met een klein aantal schubben of zelfs geen een de show proberen te stelen. Door hun genetisch gestel groeien de ,,vreemde buren,, sneller en worden door de goudzoekers van nu vereerd en aanbeden. De goudklompjes vinden dit allemaal wel best en leven in harmonie met deze ,, buren,, en soms zie je ze zelfs bij mekaar in de slaapkamer voor het jaarlijkse bal der sexen. Het domein van het goud is niet diep en herbergt geen enorme exemplaren maar is wel uitgestrekt en bied een keur aan plaatsen waar rust nog gratis is en je behalve de vogels niets hoort.

　

Dubbel goud..

　

Wij als Waterlandse goudzoekers begeven ons ook graag in het buitenland op zoek naar groter goud of zwaarlijvige ,,buren,, maar om een of andere reden blijft het goud van hier ons trekken en zijn we altijd weer blij om weer terug te keren naar waar het voor mij allemaal begon. Inmiddels is pa niet meer en weet ik zeker dat hij van boven met gefronste wenkbrauwen aanziet hoe de tijd de kleine goudzoeker heeft veranderd maar met een glimlach zal hij mij volgen en zien dat de wijze lessen niet zijn vergeten en de passie ondanks de vele jaren en de veranderde tactieken niet is gedoofd. De drang naar goud of hun ,,buren,, is groot maar met een gezonde drive en een heldere kijk op het geheel en met respect voor het domein.

　

Goudzoeker..

　

Door mijn werk probeer ik deze drive over te brengen op de nieuwe generatie goudzoekers maar dat valt niet mee. Om een of andere rede missen velen van hun de basis en het respect voor het kleine goud. De weegschaal is hun grootste vijand en de kennis van het domein van het goud is nihil. De info die zij kopieren is uit bladen en labtobs en de drive is aanwezig totdat …….. Natuurlijk hebben zij plezier en uiteindelijk komt de kennis met de jaren en hellaas kan niet iedereen profiteren van een pa die het goud zoeken heeft voorgedaan en het domein tot op de meter heeft beschreven en aangewezen. Het domein is uniek en herbergt soms verrassingen van grote schoonheid. Ook de rare ,,buren,, maken het domein steeds mooier en het is aan ons om dit zo te laten. De uitgestrekte ondiepe veen plassen van waterland zijn de kamers en magazijnen, de sloten en vaarten die fungeren als bloedvaten en wegen die zorgen voor het transport van voedsel en bewoners. De bewoners zijn ook niet gebonden aan plaats en kunnen via de wegen en bloedvaten veranderen van magazijn of kamer. Zo worden sommige goudklompjes teruggevangen op wisselende plaatsen en komen er van tijd tot tijd rare ,,buren,, bij en verdwijnen er soms vaste bewoners. Dit maakt het geheel ook iets mysterieus . Waar zullen ze zijn en wat is er bijgekomen is vaak de gedachte… De schatkamers blijven een wisselend geheel waar men zelfs na 30 jaar geen peil op kan trekken en elk seizoen weer wat nieuws brengt.

 

Het Waterlandse goud zit diep, zeer diep……. Laat het volgende seizoen maar komen……

 

Johan Veerman

Reacties: