Voordat ik deze blog begin wil ik vooropstellen en duidelijk maken dat deze blog namens mijzelf is en NIET namens (één van) mijn sponsoren.

 

 

Je zal het vast gehoord hebben, afgelopen weekend vond het Nederlands Kampioenschap Karpervissen plaats op de Sloterplas in Amsterdam. Van donderdag tot zondag bevonden zich 29 koppels aan de oevers van dit water. Het geheel zal ongetwijfeld overal op diverse media behandeld worden en iedereen zal zeggen dat dit evenement een succes was. Ik ga tegen deze mediakudde van vriendjespolitiek in en zal mijn eigen ervaringen plaatsen. Deze blog zal dus gaan om mijn eigen ervaringen en enkele feiten die gedurende de wedstrijd zijn gebeurd. Ik zal mijn mening over deze wedstrijd niet plaatsen en ik laat aan jullie over om zelf een mening hierover te krijgen. Ik zal hier waarschijnlijk geen vriendjes mee maken, maar de reden waarom ik tegen deze mediakudde in ga is dat ik duidelijk wil maken dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is (zoals het je wordt voorgeschoteld) en mensen eerst alle verhalen aan moeten horen voordat zij een mening over een bepaald evenement willen gaan krijgen.

 

 

Mourad Aviara (links) en Patrick Eversen (rechts)..

 

“Mourad, wees er donderdag maar rond half 9 want aanvang is om 9 uur en de loting zal kort daarna beginnen” werd mij gezegd door Patrick Eversen en Lucas Amptmeijer. Eénmaal aangekomen om half 9 was het een kopje koffie drinken daar bij de kantine van het haventje. Na 2 kopjes weggewerkt te hebben, kwam ik bekenden tegen die ook deel zouden nemen aan deze wedstrijd en wij hebben buiten gezellig met een groepje gezeten en geouwehoerd over de te komen wedstrijd en de bijbehorende stekken. De wind waaide behoorlijk en iedereen raakte moe van al dat wachten. In de tussentijd kregen wij formulieren mee voor het avondeten (wat bij het inschrijfgeld inbegrepen zat) voor de komende dagen. Dit moest voor 16.00 uur bij de marshall (niets meer dan een toezichthouder en aanspreekpunt) van je sectie ingeleverd worden zodat je tijdig je avondeten zou krijgen. Ook werden de boten gekeurd door een marshall. Onze boot kwam prima door de keuring en wij hadden de benodigde accessoires ook laten zien (2 zwemvesten met op ieder zwemvest een fluit, een toeter, een anker en een bakje om water uit je boot te scheppen). Maar wat zien wij nu? Eén koppel heeft een bootje van nog niet eens anderhalve meter, die overduidelijk is gekocht bij de Bart Smit voor 2 tientjes, bij de marshall aangeboden voor de keuring. De marshall keurt dit af en gelijk heeft hij! Je moet je voorstellen dat het flink waaide op de Sloterplas en er golven waren van ongeveer 40/50 cm en zo’n boot levensgevaarlijk is! Na wat gebel van de marshall naar de organisatie keurt de organisatie het wel goed. “Op eigen risico” zeggen ze. Dit gaat er bij mij niet in, ten eerste omdat je je marshall buiten spel zet (en de hele boot-keuring één groot façade zou zijn) en ten tweede vind ik dat als organisatie zijnde je een “Veiligheid voor alles” instelling moet hebben. Deze vissers hebben misschien niet in de gaten hoe gevaarlijk zo’n bootje kan zijn met deze weersomstandigheden, maar de organisatie moet beter weten en deze boot  gewoon afkeuren! Ik vertrouw er een kind van 30 kg op een vijver van 20 cm diep nog niet eens mee! Laat staan op zo’n groot en diep water als de Sloterplas tijdens deze barre weersomstandigheden!

 

 

Ferenc v/d Vorstenbosch die ons een handje helpt met het oppompen van de boot! Ideaal ding, zo’n elektrische pomp..

 

Uiteindelijk begon de loting pas om kwart over 1 's middags. Eenmaal geloot werd bekend dat wij op de Carp Connections sectie van het water zaten met als steknummer 2. Dat bevond zich halverwege de Oostoever. De wind stond al enkele dagen daarop te beuken dus besloten wij de stek te houden. Na de loting probeerden wij te achterhalen wie onze marshall was zodat wij de formulieren van het avondeten konden inleveren. Tijdens de verwelkoming werd iedereen gezegd dat er om en nabij 15 marshalls waren (een stuk of 8 van de Carp Connections team en 7 van de Clussius College), maar niemand wist ons te vertellen wie nou onze marshall was. “Achja, dat zien we wel als we op de stek aankomen” dachten wij.

 

 

Sectie Carp Connections, stek 2..

 

De wind waaide zo hard dat er door de organisatie besloten werd een vaarverbod op te leggen in verband met de veiligheid van de vissers. Alleen tussen 17.00 uur en 18.00 uur mag je met de boot het water op om je stekken te verkennen en om te voeren. Prima beslissing! Maar er werden ook eilanden geloot en deze eilanden kon je alleen met de boot bereiken. De organisatie gaf aan de vissers die op het eiland moeten zitten zelf brengen en op te halen met een eigen boot en ze met al hun spullen zelf naar de eilanden toe te varen. Wel tof van ze toch? Tot ik een telefoontje krijg van Jeroen van de Broek, een teamgenoot die een eilandstek heeft geloot, waarin hij aangaf dat hij ruim een uur heeft staan wachten op de organisatie, maar zij helemaal niet zijn komen opdagen. Dus is hij zelf met zijn eigen boot naar het eiland toe gevaren, waarop hij op het water door de organisatie is aangesproken met de mededeling dat hij niet het water op mag. En dat, terwijl hij ruim een uur heeft staan wachten op ze en ze zijn maar niet gekomen. Ik kan je zeggen dat hij er niet blij mee was..

 

Eenmaal bij de stek aangekomen hebben wij het geheel opgezet en gewacht tot 17.00 uur zodat wij het water op konden met de boot en onze stekken konden aanvoeren. Nu hebben wij het geluk dat wij deze stek en het bodemverloop al kennen. Om 18.00 uur zagen wij tegenover ons op het surfstrandje een vuurpijl omhoog gaan en na het horen van de klap gooiden wij direct onze hengels in (uitvaren is verboden tijdens deze wedstrijd). Zo, het wachten kon beginnen. Maar wacht even, waar is de marshall van onze sectie gebleven? De formulieren moeten nog ingeleverd worden en ons is beloofd dat er een marshall aanwezig zou zijn op de sectie. De buren wisten ook niet hoe dit zat, dus wij besloten maar nog even te wachten. De wedstrijd was net begonnen en het zou raar staan als wij gelijk op zouden bellen naar de organisatie. Het werd 19.00 uur en wij kregen allemaal een beetje honger en nog nergens een marshall te bekennen. Het werd toch tijd om de organisatie te bellen, want dit schoot niet op. Toen Patrick de organisatie opbelde werd ons gezegd dat wij te laat zijn en wij maar een marshall hadden moeten zoeken. En dit, terwijl ons bij de verwelkoming gezegd werd dat er genoeg marshalls aanwezig waren en iedere sectie een eigen marshall zou hebben. Daar sta je dan, zonder avondeten (en dit terwijl je er wel voor hebt betaald) en de organisatie die iedereen in eerste instantie een marshall belooft heel kortaf tegen ons zegt dat het ons eigen fout is en wij maar eentje hadden moeten zoeken.

 

Maar nu komt het, wij hadden geluk dat wij met zijn drieën waren (2 vissers + 1 bankrunner), dus wij konden wel eentje missen om de marshall te gaan zoeken (wat al eigenlijk niet de bedoeling is), maar heel veel stekken hadden geen bankrunner. En volgens de reglementen moet er ten alle tijden minimaal één visser aanwezig zijn bij de hengels. Dus als van een stek van 2 vissers ééntje de stek zou verlaten om een marshall te zoeken (die er eigenlijk gewoon hoort te zijn!) en één van die hengels zou afgaan, zou dit betekenen dat de visser niet de boot in mag om de vis te drillen, omdat er ten alle tijden minimaal één visser bij de hengels aanwezig moest zijn. En op een stek als de Oostoever, waar de taluds ontiegelijk steil zijn en de vis na aanbeet altijd de diepte induikt, er een redelijke kans is dat je de vis verspeelt als je het vanaf de kant moet drillen. En bij zo’n wedstrijd, waar het inschrijfgeld 475 euro per koppel is (+ 80 euro voor een bankrunner) en het zich het “Nederlands Kampioenschap Karpervissen” noemt, wil je natuurlijk geen vis verspelen! En al helemaal niet als het gaat om een fout die niet door jou gemaakt is, maar door de organisatie zelf. Dit was iets waar wij ons heel erg druk om maakten die avond. De vissers links van mij hadden hier schoon genoeg van en bestelden zelf bij de cateraar een maaltijd en betaalden dit notabene uit hun eigen zak. Toen de koerier hun eten had afgegeven, besloot ik de koerier aan te spreken. Ik vroeg of ik hem eventueel de formulieren af kon geven. Dat wist hij niet en hij gaf mij het telefoonnummer van zijn baas, dus ik gelijk bellen. Ik heb zelf kortgesloten met zijn baas dat ik hem de formulieren mee kon geven en dat wij ons eten zo snel mogelijk bezorgd zouden krijgen. Pas rond kwart voor 11 ’s avonds kregen wij ons avondeten. Als wij dit geregeld konden hebben, had de organisatie het zeker weten gekund! Maar ze kozen voor de makkelijke weg, jammer is dat.. In de tussentijd werd ik zelfs enkele keren gebeld door diverse vissers die ook deelnamen met de vraag of wij ook geen eten hebben gekregen. Dit incident vond zich dus niet alleen op onze sectie af, maar ook bij andere secties.

 

“Jammer dat het zo is gegaan, maar wij waren zelf ook afhankelijk van een ander bedrijf” aldus de organisatie tijdens de prijsuitreiking. Ik vraag me dan af wiens taak het is om een marshall op de secties te plaatsen (die deze formulieren in ontvangst neemt), dat van de cateraar of van de organisatie zelf? Hoe ik er tegenaan kijk is dat de cateraar ons een oplossing bood op dat moment, niet de organisatie. Petje af voor de cateraar om de tekortkomingen van de organisatie goed op te kunnen vangen! Kort daarna krijg ik een telefoontje van de organisatie waarin zij aangeven dat HQ de komende tijd onze marshall is. Even voor de duidelijkheid, HQ zat op het surfstrandje, dat is aan de overkant van het water vanuit onze stek bekeken! En aangezien marshalls toezicht moeten houden op de vissers, zat het mij niet goed. Wie zegt dat de vissers naast mij niet één van hun vriendjes bellen voor een karper, gevangen op een ander water, te smokkelen naar hun stek toe? Ik zal heel eerlijk tegen je zijn, mij is dit zelfs aangeboden door iemand die ik ken! Hij had een dikke vis in de bewaarzak liggen en vroeg of ik interesse zou hebben. Ik maakte hem duidelijk dat ik eerlijk mee wil doen aan deze wedstrijd en dat ik geen interesse heb in zijn vis. Maar wie kan mij garanderen dat mijn buren het ook niet doen? Het is en blijft natuurlijk een wedstrijd en het is natuurlijk te gek voor woorden dat degene die toezicht moet houden op deze sectie zich 500 meter, aan de overkant van het water, bevindt!

 

Enfin, wij gaan na veel pijn en moeite met een volle maag de eerste nacht in. Hier kan ik heel kort en duidelijk over zijn: Geen tikkie gehad gedurende de nacht! Dus gaan we verder met de volgende dag. Na eenmaal wakker geworden te zijn, zetten wij een kopje koffie en gaan ontbijten. Op dat moment kwam er eindelijk een marshall en wij hebben hem geholpen zijn tent op te zetten.

 

 

Maarten, onze marshall..

 

Maarten zei ons dat er inmiddels een schubkarper van 15 kg is gevangen. Dit motiveerde ons om met de boot het water op te gaan, ietwat andere stekken aanvoeren en de hengels opnieuw in te werpen. Om weer zo’n fiasco als de vorige avond te voorkomen leverden wij enkele uren voor de deadline de formulieren van de komende avond in bij Maarten. Maar wat zien wij nu? Wij krijgen er een tweede marshall bij. Het ene moment heb je geen marshall en het andere moment heb je er 2! En dat, terwijl er gedurende de hele wedstrijd geen één marshall bij de middelste eiland aanwezig was, hetzelfde eiland waar eerdergenoemde Jeroen zat te vissen. Hetzelfde geldt ook voor de Opiumstekken (stekken naast restaurant Opium) waar 2 koppels zaten te vissen.

 

Het was tegen een uur of 5 en wij zagen de visser die helemaal in de bosjes van de Oostoever zat (meest rechterstek van de Oostoever) het steiger oplopen met zijn hengel, helemaal tot het einde van de steiger, daar de trap op gaan, recht onder de trap voeren en zijn lijn droppen en met de hengel in zijn hand teruglopen naar zijn stek. Dat is een afstand van op zijn minst 170 meter (als het niet meer is!). Beide marshalls stonden op dat moment met ons te ouwehoeren, maar toen zij dat zagen ging eentje foto’s nemen en de ander (Maarten) liep naar ze toe. In het reglement staat dat je niet verder dan 100 meter vanaf je stek mag vissen, maar toen de marshall belde met de organisatie over hoe verder te gaan, werd dit toegelaten. “Dat is de privilege van een kopstek hebben” werd toen gezegd. “Dan mag je schuin van je af vissen, want dan ben je niemand tot last.” Prima, maar hoe zit het met de afstand? Iedereen kan beamen dat deze afstand veel en veel meer was dan de toegestane 100 meter, maar de organisatie vond van niet. Voor mij maakte het niet uit, maar ik vond dit geen stijl. Hier en daar belden mensen ons op met geklaag hierover en ik geef ze gelijk. Uiteindelijk belden deze mensen de organisatie op en kregen deze vissers een waarschuwing en moesten zij deze hengel binnendraaien en uitwerpen (niet uitlopen!). Maargoed, dan vraag ik mij het volgende weer af: “Waarom zeg je als organisatie zijnde, na advies van je marshall om deze vissers te waarschuwen, in eerste instantie dat het wel wordt toegelaten en zodra je klachten binnenkrijgt van andere vissers ga je het verbieden?” Ons werd (door Maarten de marshall) verteld dat er een bepaald marge op zat, op de toegelaten 100 meter. Ik vind 70% wel een extra hoge marge (170 meter in plaats van 100 meter). Dit zijn dingen die niet mogen gebeuren tijdens een wedstrijd! En helemaal niet tijdens een Nederlands Kampioenschap Karpervissen, waar het inschrijfgeld 475 euro is per koppel en nog eens 80 euro extra is betaald voor een bankrunner! Ik neem het de vissers niet eens kwalijk, de verleiding was waarschijnlijk te groot. Maar is het professioneel om dit eerst toe te laten als organisatie zijnde, maar na geklaag van vissers het af te keuren?

 

 

Dit is de afstand van stek tot waar de lijn is gedropt..

 

Enfin, wij gaan de tweede nacht in. Kan ik ook weer kort over zijn: Geen tikkie gehad! Dus belanden wij bij de derde dag (zaterdag). Wij kregen deze dag veel bezoek van vismaten, vrienden en vriendinnen en wij hebben het lekker gezellig gehad. Ook lekker een biertje gedronken met de vissers links van ons en tot in de late avond een gezonde discussie over het karpervissen gehad met onze marshall Maarten. De derde nacht ook geen tikkie gehad! Drama, de wind staat al dagenlang te beuken op onze kant, maar geen vis. Het watertemperatuur was natuurlijk gezakt door deze harde wind.

 

Vanochtend, zondag, de laatste dag van de wedstrijd. Om half 8 gingen wij er al uit en na een stevig ontbijt en een lekker bakje koffie, ruimden wij alle spullen op. De wedstrijd zou duren tot 9 uur en daarna was het verzamelen bij restaurant “Het Oostoever” voor een kopje koffie en gezellig ouwehoeren met je collega karpervissers. Prijsuitreiking zou om 12 uur zijn. Wij stonden om half 10 voor de deur van het restaurant en gingen even een sigaretje roken met enkele vissers die deelnamen. Na flink wat zweten van het heen en weer sjouwen van de spullen naar de auto’s zijn wij wel toe aan een sigaret. Na deze opgerookt te hebben gingen wij naar boven om in het restaurant het beloofde kopje koffie te gaan nuttigen. Maar de organisatie vond dat wij er nog niet in mochten, omdat zij niet klaar waren met de laatste puntjes op de i te zetten. Wij mochten er pas om 12 uur in, werd gezegd. Dan moet je je voorstellen dat je in je bezwete shirt bovenaan staat, helemaal open gebied om je heen en met een straffe wind die recht op je waait. Word je niet vrolijk van. Niemand niet. Na ongeveer een uur gewacht te hebben, mochten wij eindelijk naar binnen. Zo, een warm kopje koffie gaat er wel even in! Even buiten op het terras zitten daarna met een groepje die je kent, een biertje nuttigen en bijpraten over de wedstrijd. Was wel gezellig onderling.

 

 

Was wel gezellig onderling..

 

Inmiddels werd aangekondigd dat de prijsuitreiking niet meer om 12 uur zou zijn, maar om 1 uur. Goed geregeld! Zowel bij de loting op donderdag als de prijsuitreiking vandaag liep het uit qua tijd. Wat ik ook wel weer een minpunt vond was dat eerdergenoemde Jeroen ook niet opgehaald is van het eiland door de organisatie, want de organisatie had hun boot de dag daarvoor getrailerd en weggezet. Gelukkig zijn er nog wel sympathieke karpervissers op deze wereld want Ton van der Vaart had zijn boot, die hij had liggen in de haven, opgehaald en heeft deze vissers (Jeroen van de Broek en Michael Smith) van het eiland af gehaald en naar de haven waar zijn boot ligt gevaren en Siep van de Ploeg heeft Jeroen en Michael naar hun auto’s gereden. Ton en Siep, jullie verdienen een applaus! Echt waar..

 

 

Jeroen van de Broek (links) en Michael Smith (rechts)..

 

Het ergste van alles vond ik toch wel de prijzentafel. De hoofdprijs werd gedisplayd door uitgeknipte stukjes tekst, geschroefd op een houten plaat (de schroeven waren zelfs nog zichtbaar), de tweede prijs was een ticket naar een betaalwater en de derde prijs waren 2 (gesponsorde) Penn molens per persoon (alleen al je inleggeld zou meer waard zijn dan die twee molens) en de rest van de prijzen waren kortingsbonnen voor betaalwateren. Hiermee verplichten ze je om te boeken voor deze wateren, anders heb je helemaal niets aan je prijs. En op deze kortingsbonnen staat dat verkopen ook niet mag.. Hoe ik het zie zou de organisatie beter een klosje nylon weg kunnen geven dan een kortingsbon. En shirtjes van Afishionado waren ook weggegeven. Hier heb je eigenlijk ook niets aan als je een groter maat heb dan XL, want grotere maten hadden zij niet op meegenomen. Nu kun je dit wel omruilen bij hun, maar dan moet je naar Huizen toe rijden. En ik denk niet dat iemand uit bijvoorbeeld Rotterdam naar Huizen toe rijdt om een shirtje om te ruilen. En toch stug zeggen dat het een prijzentafel is die aansluit bij het niveau van de NK. De loting werd teruggebracht van restaurant Opium (waar het vorig jaar gehouden werd) naar een klein clubhuisje en een terras, de prijsuitreiking werd gehouden in een kleine kroeg waar hooguit 20 man in passen (en er waren 58 deelnemers) en de prijzentafel was in mijn (en vele andere) ogen dramatisch. Zelfs ik zou betere prijzen gesponsord kunnen laten krijgen voor zo'n evenement! Misschien een leuk idee voor later..

 

Na de prijsuitreiking zijn wij, Michael Smith, Jeroen van de Broek, Lucas Amptmeijer, Patrick Eversen en ik, nog even iets gaan eten bij Du Maroc, een marokkaans eettentje die zich bevindt op 5 minuten vanaf de Sloterplas. Heren, het was gezellig!

 

Al met al vond ik het een hartstikke gezellige wedstrijd, maar alleen omdat wij het onderling zelf gezellig hebben gemaakt. En ik moet je eerlijk zeggen, gezelligheid werd ons niet makkelijk gemaakt..

 

Tot de volgende blog!

 

Mourad

Reacties: