Allereerst wil ik voorop stellen dat ik meeleef met de naasten van Annemarie en ik wens ze heel veel sterkte toe tijdens deze moeilijke periode. Ik heb Annemarie zelf niet zo goed gekend, enkele keren contact mee gehad. Mijn eerste indruk van haar was dat het een taaie vrouw was. Helaas zijn zelfs de taaiste mensen geen partij voor deze rotziekte. Bob, ik wens jou ontiegelijk veel sterkte toe. Ik weet dat het cliché klinkt, maar na regen komt echt wel zonneschijn.

 

Annemarie..

 

Misschien wel een punt om deze blog aan te wijden. Het leven is niet voor eeuwig. Wij zijn hier maar voor een korte periode en wij moeten er maar wat van maken, zolang dit duurt. Je wordt alleen geboren en je gaat alleen dood, en hoe je wordt herinnerd door anderen is wat je er in de tussentijd van maakt. Mensen, maak er wat van! Want voor je het weet is het voorbij.

 

Het zal ongetwijfeld gek klinken, helemaal omdat dit te lezen is op een website over het karpervissen, maar staar je nou niet suf aan het karpervissen! Het leven is meer dan dat. Laten wij eerlijk wezen, de karperscene is maar een klein groepje. Laat karpervissen je leven niet verpesten. Ik hoor zo nu en dan verhalen over koppels die gaan scheiden alleen omdat de man veel te vaak aan de waterkant is. Of zich continue bezig houdt met het karpervissen. Er zijn zelfs shirtjes te koop met daarop slogans als “Carp fishing ruined my life”. Er komen programma’s op tv zoals “Help, mijn man heeft een hobbie.” Probeer een balans in je leven te zoeken, is wat ik deze mensen aanraad. Dit zal ongetwijfeld een klein groepje zijn binnen de karpervissers, maar ik vind dat dit ook weleens gezegd mag worden.

 

Nu eindig ik deze blog ook weer met een vraagje, denk er goed over na: “In hoeverre heeft karpervissen jouw leven aangetast?”

 

Tot de volgende blog!

Mourad

Reacties: